0 comments (;)

Νόμιζα πως κατά την διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας θα είχα περισσότερο χρόνο να ασχοληθώ με το blog αλλά έκανα λάθος. Το εγκατέλειψα και το ερώτημα τώρα είναι αν το διαβάζει κανείς, αν το επισκέπτονται ακόμη οι διαδικτυακοί του φίλοι. Θα δείξει...

Τι να γράψω σήμερα που έχω χάσει την φόρμα μου (σ.σ. μαύρη adidas); Η πληροφόρηση μου πάσχει καθώς η παλιά, καλή μου σχέση με το διαδίκτυο, εφημερίδες και τηλεόραση πήγε πίσω λόγω στρατού. Και το τελευταίο διάστημα έγιναν τόσα πολλά που τι να πρωτοπώ. Θα δανειστώ κάτι απο τον Ρώσο ποιητή Αλέξανδρο Πούσκιν που περιγράφει με ακρίβεια την ελληνική περίπτωση:

"Μα το Θεό, δεν βλέπω φως,
Χαθήκαμε, που πάμε;
Οι δαίμονες μας σπρώχνουν στο κενό, και μας τραβολογάνε"

Ελπίζω να τα λέμε συχνότερα αν και έχω την εντύπωση οτι ξεπεράστηκε η "μόδα" των blogs και πέσανε όλοι στο facebook. Η φωτογραφία είναι απ' την μονάδα μου στην Λήμνο (περισσότερες πληροφορίες μου απαγορεύει το Πεντάγωνο να δώσω). Η θέα βοηθά να ξεχνάς τα πολλά στραβά της στρατουπόθεσης. Η θέα και το τσιγάρο.

Τρόμος

Και εντάξει όλα τα όπλα είναι τρομακτικά, όλα τα όπλα φτιάχτηκαν απο ανθρώπους για να σκοτώνουν ανθρώπους αλλά το συγκεκριμένο με τρομάζει περισσότερο απ' όλα. Κυρίως η σκιά του. Με το κατάμαυρο θανατερό της σχήμα να θυμίζει σκαλιά που οδηγούν στον Κάτω Κόσμο...

Και μέσα του ο πιλότος. Με το joystick και πιθανόν το mp3 του να παίζει Μαντόνα, να δίνει άνισες μάχες, νικηφόρες. Χιλιάδες ποδια ψηλότερα απο τον στόχο της αποστολής και με ιδιαίτερη αδυναμία στους γάμους, για να είναι ο όλεθρος πιο μαζικός.

Βλέπαμε στον κινηματογραφικό Εξολοθρευτή ανθρώπους να πολεμούν με τα ρομπότ και πόσο μακρινό μας φαινόταν...


Ο Ομπάμα βέβαια θα τ' αλλάξει όλα αυτά.