Αυτό που έγινε στο Αγρίνιο σήμερα, έξι χρόνια μετά το 2000, έρχεται από πολύ παλιά. Η δολοφονία πέντε νεαρών κυνηγών από 36χρονο κτηνοτρόφο για μια χούφτα τριφύλλι, είναι δυο φορές αδιανόητη για τον κάτοικο της πόλης και δεν εξηγείται με αστικά δεδομένα. Τα τελευταία γεγονότα σε Βέροια, Αμάρυνθο, Αγρίνιο έρχονται να ξεσκεπάσουν τον μύθο για φιλήσυχη ελληνική επαρχία, το περιβάλλον της οποίας στερείται οξυγόνου αλλά περισσεύει σε ένοχα μυστικά.
Κι αν ο καθαρός αέρας υπάρχει σε αφθονία οι εναλλακτικές επιλογές όσον αφορά τον τρόπο ζωής είναι ελάχιστες. Η ανεργία θεωρείται η μεγαλύτερη πληγή και η κυριότερη αιτία που χαμηλώνει το ταβάνι.
Αντίθετα εμφανίζεται ως εργατικός, εσωστρεφής, ''ένα κουτάβι'' όπως γλαφυρά τον περιγράφουν οι συγχωριανοί του. Εδώ πρέπει να γίνει αναφορά για την στάθμη των αξιών και τους κώδικες αίματος που επικρατούν σε πολλές περιοχές της χώρας μας ( Κρήτη, Ήπειρο).
Ο κτηνοτρόφος ή ο αγρότης σκληραίνουν από την φύση του επαγγέλματος. Η γη του, το χωράφι του είναι ο ζωτικός του χώρος.
''Με τα χέρια μας σκάβουμε τα χωράφια και με τα χέρια μας τα προστατεύουμε. Δεν περιμένουμε από κανένα κράτος και καμιά Αστυνομία να κάνει το οτιδήποτε''. Το αρσενικό, ο άντρας της οικογενείας θα πρέπει να υπερασπιστεί με κάθε τρόπο το βιος, να δείξει παληκαρισμό.
Το εγώ του φτάνει μέχρι τον φράχτη που καθορίζει την ύπαρξή του.
«Όσοι και να ήταν εκεί θα τους σκότωνα» δηλώνει ο δράστης. Η ανάγκη να προστατευθεί αυτός ο χώρος επιτρέπει τα πάντα μα κυρίως αφήνει ήσυχη την συνείδηση, αφού αυτό επιτάσσεται από την φύση και την παράδοση του επαγγέλματος.
Όσο για τον χειρισμό του θέματος από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και κυρίως τα τηλεοπτικά κανάλια, επιβεβαίωσαν για άλλη μια φορά ότι είναι πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα για λίγες παραπάνω ανοιχτές τηλεοράσεις. Αλλά γι’αυτό θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή.
