40% Vol.

Ο Αριστοτέλης στο Περί Μέθης, λέει, πως όσοι μεθούν από κρασί πέφτουν μπρούμυτα ενώ από μπύρα γέρνουν το κεφάλι τους προς τα πίσω. Αυτό γιατί το κρασί κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται αρκετό βάρος στο κεφάλι, ενώ το ποτό από ζύθο επιφέρει στον άνθρωπο νυσταγμό… Τίποτα από τα δύο δεν ισχύει, τουλάχιστον σε ότι με αφορά. Εγώ όταν θα πιω περισσότερο από το κανονικό με πιάνει άκρατη επιθυμία να γράψω για μυθοπλαστικά σπαράγματα του μυαλού, βρισκόμενος σε φάση ημιπραγματικής ονειροφαντασίας και αποκτώ την ανάγκη να μεταφέρω στο χαρτί υπερβατικές εικόνες σε κατάσταση συγγραφικού σεληνιασμού… Πάντα μετά από ένα καλό μεθύσι ακολουθούσε διπλός ελληνικός καφές κι ένα κομμάτι χαρτί πάνω στο οποίο το στιλό μου αποτοξίνωνε το αλκοόλ που έρεε στις φλέβες μου:

Η Νύχτα φεύγει χωρίς να με ρωτήσει. Την ακολουθώ όμως και στο φως της μέρας. Δεν είμαι ξύπνιος. Με οδηγούν ονειροφαντασίες, του ύπνου σκαρφίσματα. Το Όνειρο σκεπάζει την απόσταση κι έρχεται και σε βρίσκει… Και σου ψιθυρίζει όσα η μιλιά δεν βρήκε το θάρρος να σου πει… Οι μέθυσοι, οι ποιητές, τα πιτσιρίκια και οι παράξενοι αυτού του κόσμου δείχνουν να αντιλαμβάνονται μέρος του μυστηρίου. Εντολοδόχοι και σύμμαχοι των λευκών αγγέλων… Κι από κοντά η παλιά Ιστορία να βοηθά τάχα σαν παραμύθι, αφού δεν φάνηκε να υπάρχει στα μικροσκόπια της Επιστήμης...

Ακολούθησε το ξεμάγεμα του κόσμου… Λίμνες της Γνώσης αποξηράνθηκαν, δέντρα σοφά κατακρεουργήθηκαν και παραδόθηκαν στη φωτιά που λυπόταν γι’ αυτό που αναγκάστηκε να κάνει… Εργολάβοι και τεχνοκράτες βίασαν αθώες νεράιδες όχι στο σώμα μα στο αρχαίο λαϊκό τους πνεύμα... Μεταλλικοί ήχοι πνίξαν τα γέλια των σκίουρων και τον ειρμό μιας κουκουβάγιας... Οι νύμφες σταμάτησαν να χορεύουν βλέποντας Ξωτικά να πέφτουν νεκρά από σφαίρες σιδερόφρακτων οχημάτων. Κανένα βέλος δεν έδειχνε να αντιστέκεται. Κανένα όπλο δεν σταματά τα μίση. Καμιά αγάπη δεν σταματά τα όπλα. Όταν τα χέρια βαστήξουνε σπαθιά, ήδη η αγάπη έχει χάσει…

Οι θεοί αιφνιδιάστηκαν και σύγχυση επικρατούσε στα θορυβώδη τους συμβούλια… Η ομίχλη άφηνε αργά τις στέγες και οι κορυφές των Ολύμπων του κόσμου έδειχναν χαμηλότερες από πριν... Ακόμη και τα πυκνά σκοτάδια, γύρω και μέσα στα δάση, άρχισαν να ενοχλούνται ύστερα από παντοκρατορία αιώνων, μη αμφισβήτησής τους… Όταν η αμφισβήτηση ξεκινά τίποτα δεν τη σταματάει. Ο Ήλιος αρχικά συμφωνούσε με τον στοχασμό του ασημέν…..

Cut! Cut λέμε!! Cut!! Δεν βγαίνει με τίποτα το ποστ! Και για να μη τρίζουν τα κόκαλα του Tolkien και επειδή φάνηκε το ατάλαντο της απόπειρας μου για υπερβατικές περιγραφές και επειδή κάτι έπρεπε να γράψω αφού είχα υποσχεθεί ποστ μία Οκτωβρίου και επειδή ίσως ήταν προτιμότερο να είχα γράψει για τον Ζορό των γηπέδων Iσμαέλ Μπλάνκο, λέω να το κλείσω εδώ και να ευχηθώ απλά, καλό μήνα και καλό χειμώνα να έχουμε!