Ο Κώστας Καραμανλής θα είναι και πάλι πρωθυπουργός, η Νέα Δημοκρατία κυβέρνηση για άλλα τέσσερα χρόνια. Αυτό όμως δεν είναι αυτοσκοπός και σίγουρα δεν φτάνει για να γίνουν όσα πρέπει. Απλά, η Νέα Δημοκρατία την δεδομένη στιγμή είναι η μόνη αξιόπιστη δύναμη μεταρρύθμισης. Οι καταστροφικές πυρκαγιές, οι συνέπειες του αναποτελεσματικού κράτους, τα θύματα και η κραυγαλέα, επιτακτική ανάγκη για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις δείχνουν τον δρόμο. Ο πρωθυπουργός φαίνεται πως γνωρίζει τι πρέπει να γίνει:
-Σας άλλαξαν σε κάτι οι 72 ώρες της κρίσης;
-Σε πολλά. Κανείς δεν θα μπορούσε να μείνει ίδιος έπειτα από τέτοια γεγονότα. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται με τη λογική, που σε υποχρεώνει σε ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση. Τα λογικά συμπεράσματα και τα έντονα διδάγματα αυτών των ωρών ενισχύουν τη βεβαιότητά μου πως οι μεταρρυθμίσεις για ένα πιο σύγχρονο κράτος, πιο γρήγορο, πιο λειτουργικό, πιο αξιόπιστο, πρέπει να προχωρήσουν πολύ πιο βαθιά.
(συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά, Καθημερινή 2.9.2007)
Η καθαρή εντολή για αυτοδύναμη κυβέρνηση που (όπως όλα δείχνουν) θα δώσει η Ελληνίδα και ο Έλληνας περιέχει ξεκάθαρο μήνυμα στον Κώστα Καραμανλή να εφαρμοστεί επιτέλους η ευλογημένη Επανίδρυση: αλλαγή εκείνων των δομών και νοοτροπιών που κακοφορμίζουν και καταδικάζουν τον τόπο σε καχεξία. Για όνομα. Είμαστε μόνο έντεκα εκατομμύρια κάτοικοι και καταφέρνουμε να μη συνεννοούμαστε ούτε και στα αυτονόητα. Στο εξωτερικό μια πόλη 11.000.000 δεν είναι καν μεγάλη… Ακούγεται απλοϊκό αλλά πρόκειται για μεγάλη αλήθεια.
Εάν ο πρωθυπουργός στους επόμενους εννέα μήνες δεν προχωρήσει με αποφασιστικότητα στις αυτονόητες μεταρρυθμίσεις τότε η χώρα θα βαλτώσει και τα χρόνια θα περνούν, οι ευκαιρίες θα χάνονται, οι δυνατότητες δεν θα αξιοποιούνται, η μιζέρια θα πνίξει τον όποιο ενθουσιασμό και η μετριότητα της διαχείρισης δεν θα αφήσει χώρο στην φαντασία, καταδικάζοντας κάθε απόπειρα για νέα πράγματα. Θα φανεί αν ο Κώστας Καραμανλής είναι πραγματικός ηγέτης ή διαχειριστής της μιζέριας. Έχει δείξει ότι μπορεί να είναι το πρώτο. Ίδωμεν…
Επανίδρυση κράτους χωρίς ταυτόχρονη αλλαγή νοοτροπίας, χωρίς αλληλεπίδραση, δεν γίνεται. Και η πιο σούπερ λειτουργική δομή είναι άχρηστη δίχως συνειδητοποιημένους πολίτες. Παράδειγμα: έρχεται το κράτος και άρει κάθε γραφειοκρατία για το επίδομα των 3.000 ευρω στους πυροπαθείς, εκμηδενίζοντας χρονοβόρες διαδικασίες με το μέτρο της απλής υπεύθυνης δήλωσης και προσδοκά αμοιβαία εμπιστοσύνη. Τίποτα. Ο πολίτης φέρεται σαν κάφρος! Κύματα ασυνείδητων ποδοπατούν συμπολίτες τους με πραγματικές ανάγκες και σε άθλια κατάσταση, για πάρουν εκείνοι το… χαρτζιλίκι. Η συνέχεια αναμενόμενη. Για να επανέλθει η τάξη, το κράτος επαναφέρει την γραφειοκρατία (επιπλέον βεβαιώσεις, πιστοποίηση ζημιάς, δημοτολόγια κλπ.) οπότε το συμπέρασμα είναι πως τη γουστάρουμε την γραφειοκρατία, διότι είμαστε ανίκανοι να ζήσουμε δίχως τον μπαμπούλα της. Και συγνώμη αλλά δεν ήταν μόνο αθίγγανοι όσοι έφτασαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας για τα τρία χιλιάρικα. Ο νηστικός στο μάτι δεν έχει φυλή.
Επίσης, σαν πολίτες πρέπει να καταλάβουμε πως όταν πιάνει φωτιά ένα χωριό στον... πάνω μαχαλά ο κάτω μαχαλάς δεν πίνει φραπέ στο καφενείο, να καταλάβουμε πως όταν μιλάμε για εκκένωση του χωριού φεύγουμε χωρίς δεύτερη κουβέντα και δεν τα βάζουμε με αστυνομικούς και στρατιώτες που είναι εκεί για να βοηθήσουν, οτι δεν προπηλακίζουμε πυροσβέστες ρε πούστη μου(!), ότι είναι ψυχική ανωμαλία και όχι αστείο οι φάρσες σε πυροσβεστικά κέντρα για δήθεν πυρκαγιές, και ότι πέρα και πάνω απ’ όλα είναι η Ζωή.
[ Δεν ξέρω αν ακούγεται σκληρό, αλλά δεν με συγκινεί καθόλου η ιστορία του ηλικιωμένου που γύρισε να σώσει τα προβατάκια του και βρήκε τραγικό θάνατο, έχοντας τα στην αγκαλιά… Θα προτιμούσα να ζούσε σήμερα αυτός ο παππούλης, να πίναμε ουζάκια στο ταβερνάκι με διηγήσεις από την σοφία της ηλικίας του και να κλαίγαμε μιλώντας για την αυλή, το βιός, τα ζωντανά και τις μνήμες που χάθηκαν για πάντα. Αλλά να ζούσε ρε γαμώτο… ]
Ο Νέος Πατριωτισμός, που πολλοί επικαλούνται τελευταία, πρέπει να σημαίνει επαναπροσδιορισμό προτεραιοτήτων. Μια νέα δημοκρατική αντίληψη, αγάπη γι’ αυτά που μας ενώνουν ως κοινωνία. Εμπιστοσύνη στους θεσμούς και σεβασμός των θεσμών προς τις ευαισθησίες των πολιτών. Δυστυχώς η κακοποίηση των θεσμών έρχεται όταν πέφτουμε σε θεσμολατρεία, όταν οι θεσμοί καταντούν δυνάστες και όχι υπηρέτες του πολίτη, φαινόμενο που παρατηρήθηκε στην περίπτωση του κατάπτυστου βιβλίου Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού.
Σωστά πάντως η κυβέρνηση, με τις ενέργειές της, άφησε την αντιπαράθεση έξω από την φορτισμένη προεκλογική ατμόσφαιρα. Δεν είναι ότι καλύτερο η Ιστορία που πρέπει να ενώνει, να τυχαίνει μικροκομματικής εκμετάλλευσης. Ας περάσουν οι εκλογές και τα λέμε. Είναι πολλά μαζεμένα. Απλά όταν το 90% του κόσμου έχει πρόβλημα με το βιβλίο η μετριοπάθεια και ο (υπερτιμημένος) μεσαίος χώρος βρίσκεται κάπου μέσα στο 90% και όχι κάπου μεταξύ του 90 με το υπόλοιπο 10. Προσωπικά θεωρώ ότι μια εποικοδομητική αντίληψη της Ελληνικής Ιστορίας απέχει 2007 χιλιόμετρα από τον λαϊκισμό Καρατζαφέρη και 1922 χιλιόμετρα απ’ την ιστορική λοβοτομή της κ. Ρεπούση.
Τέλος, σκέφτομαι σοβαρά να ψηφίσω Νέα Δημοκρατία αλλά μια που αυτοπροσδιορίζομαι ως ελευθεροαυτόνομος δεξιός, χωρίς κομματικές παρωπίδες, πριν ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα θα ανάψω ένα κεράκι στους πρόσφυγες παππούδες μου, κι αν μου… πούνε να ψηφίσω σαν παιδάκι της ΣΤ’ δημοτικού, θα το ρίξω λευκό.
Το Aurora κάνει διάλειμμα για εκλογές/ εξεταστική και επανέρχεται ανανεωμένο 1 Οκτωβρίου. Με σχόλια, αλλαγές και όρεξη για συζήτηση γιατί χειμώνας χωρίς μπλα-μπλα δεν παλεύεται… Αυτά.
Να προσέχετε.
