Στα βόρεια σύνορά μας υπάρχει ένα νεοπαγές «έθνος» του οποίου η σύσταση σε κρατίδιο στηρίχθηκε σε έναν σκληρό, σοβινιστικό πυρήνα που κάθε αντικειμενικός αναλυτής καταλαβαίνει πόσο ελάχιστη επαφή με την ιστορική πραγματικότητα έχει: το δόγμα του «Μακεδονισμού», ύπαρξη δηλαδή μακεδονικού έθνους, μακεδονικής γλώσσας κλπ. είναι ένα ανιστόρητο κατασκεύασμα, μονοδιάστατο και ανελαστικό, διάχυτο στο σύνολο της κρατικής λειτουργίας, κυρίαρχο και καθοριστικό κάθε πτυχής του σλαβομακεδονικού Συντάγματος. Ο «Μακεδονισμός» διδάσκεται και αναπαράγεται από την εκπαίδευση, είναι οδηγός κάθε σλαβομακεδονικού κόμματος και καθοδηγεί την εξωτερική πολιτική και τις (μεθοδευμένες η αλήθεια) ενέργειες της σλαβομακεδονικής διπλωματίας.
Η «μακεδονική» κρατική ιδεολογία των γειτόνων είναι υπεύθυνη για την μνημειώδη αδιαλλαξία και τις κατά καιρούς απαράδεκτες προκλήσεις εις βάρος της Ελλάδας. Τι να πρωτοθυμηθούμε τελευταία; Την μετονομασία του αεροδρομίου; Την καταπάτηση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας; Τις παράτυπες και εξωφρενικές κουτοπονηριές μέσα στον Ο.Η.Ε; Τις ειρωνείες και τους υπαινιγμούς; Φτάσαμε στο σημείο ο υπουργός εξωτερικών των Σκοπίων να μας νουθετεί να μην επιμείνουμε στο θέμα του ονόματος για να μην οδηγηθούμε και πάλι σε πτώση της ελληνικής κυβέρνησης όπως το 1993!
Η ανώριμη, αμερικανοτραφής νομενκλατούρα που κυβερνά τη γειτονική χώρα έχει αποθρασυνθεί και γι’ αυτό δεν ευθύνεται μόνο η αβανταδόρικη πατρωνία των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και η μειονεκτική, ασθενική (όταν δεν ήταν ανύπαρκτη) πολιτική του Υπουργείου Εξωτερικών της περιόδου Σημίτη-Παπανδρέου. Οι κυβερνήσεις Σημίτη άφησαν το θέμα να βαλτώσει και τα Σκόπια κινούνταν ανενόχλητα αλλά οργανωμένα στο διεθνές προσκήνιο (και παρασκήνιο), αποκτώντας παράλληλα το σύνδρομο του μικρομεγαλισμού:ένα κρατίδιο που στο δελτίο καιρού των ειδήσεων εμφανίζει μονάχα ένα… συννεφάκι έφτασε να ξεπερνά σε αδιαλλαξία ακόμη κι αυτή την Μεγάλη Βρετανία της βικτοριανής εποχής, έχοντας παράλληλα την απαίτηση να ενταχθεί σε ευρύτερα σύνολα που ήδη μετέχει η Ελλάδα (ΝΑΤΟ, Ε.Ε.) χωρίς να υπολογίζει τις αυτονόητες ενστάσεις της. Καθόλου σοβαρά πράγματα, καθόλου σύγχρονα.
Για τον απλό λαό των Σκοπίων, καταλαβαίνω πως θα είναι επώδυνη μια αλλαγή του ονόματος, αφού έμαθαν να αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες στο έθνος, πιστεύοντας φανατικά ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ότι υπάρχουν αδέρφια τους στην Ελλάδα που καταπιέζονται βάναυσα, δημιουργώντας ανεδαφικές μπαρούφες, που όσο μπαρούφες είναι άλλο τόσο επικίνδυνες τις καθιστά η περίεργη κατάσταση στην περιοχή. Θα πρέπει να τα αφήσουν πίσω όλα αυτά αν θέλουν να γίνουν μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία και όχι ένα εκτροφείο βαλκανικού, πρωτογονικού σοβινισμού. Τα δυο δεν συνδυάζονται. Βέβαια, έπειτα από πολλά χρόνια εθισμού σε συστηματική προπαγάνδα δεν αλλάζει εύκολα κάτι τέτοιο και το ζήτημα είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο αφού αφορά σε ψυχολογία της μάζας, χρόνιες ιδεοληψίες, έλλειψη παιδείας, ένστικτα αυτοσυντήρησης και πολλά άλλα που μόνο μια μακροπρόθεσμη, φιλική, τίμια και ακομπλεξάριστη πολιτική από την Ελλάδα θα αλλάξει. Αλλά αυτά σε βάθος χρόνου. Είναι ο δεύτερος στόχος…
Η διπλωματική μάχη για τον πρώτο στόχο που πρέπει να επιτευχθεί (και είναι προϋπόθεση για τον δεύτερο) ξεκινά την Πέμπτη 1η Νοεμβρίου, ημέρα έναρξης του νέου γύρου διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο χωρών για την ονομασία. Η πολυεπίπεδη στρατηγική που προτίθεται να ξεδιπλώσει το ΥΠ.ΕΞ. θα είναι χρήσιμη μόνο αν χαρακτηρίζεται από αυτοπεποίθηση και πυγμή. Σημειώνει πολύ εύστοχα ο κ. Σταύρος Λυγερός στην Καθημερινή (21/10/2007): "…η ελληνική διπλωματία πρέπει να εστιάσει μόνο στην ονομασία. Κεντρικός στόχος της είναι να ακυρώσει την κρατική ιδεολογία του «Μακεδονισμού», της διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας». Απ’ αυτή πηγάζει ο «μειονοτικός αλυτρωτισμός» και η αλυτρωτική προπαγάνδα. Τα κλαδιά θα ξεραθούν εάν κοπεί η ρίζα, που είναι το όνομα". Το όνομα που θα προκύψει πρέπει να δηλώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο γεωγραφική και όχι εθνοτική αναφορά.
Η ελληνική πλευρά φαίνεται πως διαμορφώνει τελευταία ευνοϊκό κλίμα σε σχέση με το παρελθόν και εισπράττει κατανόηση για τις θέσεις της στο διεθνές διπλωματικό περιβάλλον. Έχοντας στην φαρέτρα της το πιο αποτελεσματικό διπλωματικό όπλο, το veto, και χρησιμοποιώντας το χωρίς φοβικά σύνδρομα ελπίζω και εύχομαι σαν Μακεδόνας να υπάρξει θετική κατάληξη σ’ ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, που συγκινεί την πλειονότητα των κατοίκων στη Βόρεια Ελλάδα.
