Καλά Χριστούγεννα!

...και παράτα το pc και τις διαδικτυακές ευχές. Μην αφήσεις καμία και κανέναν μονάχο αυτές τις μέρες.

Βγες, αγκάλιασε, ασπάσου, χαμογέλα...

Kids!

Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού σήμερα και ομολογώ πως με τα μικρά παιδιά και κυρίως με τα μωρά δεν τα πηγαίνω και πολύ καλά: έχω το κακό χούι να δαγκώνω όσα αγαπάω, με συνέπεια να με βλέπουν και να φεύγουν, ή να κάνω μια τρομακτική γκριμάτσα σε όσα δεν πολυσυμπαθώ με αποτέλεσμα πάλι να με βλέπουν και να φεύγουν... Ώρες-ώρες όμως πετάνε κάτι λέξεις που σου 'ρχεται απο εκεί που δεν το περιμένεις. Και ξεκαρδίζεσε...

Περπατάω που λέτε στο πεζοδρόμιο και βλέπω μια μαμά να τινάζει τις σκόνες απο τα ρούχα ενός πιτσιρικά με τα μάτια του να είναι γεμάτα δάκρυα.

- Καλά βρε ψυχή μου, γιατί κάθεσαι να σε χτυπάνε τα άλλα παιδάκια;

Και τι λέει το αθεόφοβο;

- Αφού ρε μαμά (κλαψ!) αφού (σνιφ!) αφού έχουν την σούπερ μπουνιά!!!



(...κάγκελο ο ion)

Φασιστικά Πανεπιστήμια

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα νεαρό βοσκόπουλο που για να κάνει την πλάκα του φώναζε κάθε τρεις και λίγο «λύκος στο κοπάδι, λύκος στο κοπάδι!». Κάθε φορά όλο το χωριό έσπευδε για βοήθεια και κάθε φορά αντί για λύκο αντίκριζε τον άτακτο νεαρό να χασκογελάει με την ευκολοπιστία των συγχωριανών του. Κάποτε όμως εμφανίζεται πράγματι ένας πεινασμένος, γκρίζος λύκος και ορμά με λύσσα στα απροστάτευτα προβατάκια. Το παιδί τα χάνει και καλεί απεγνωσμένα σε βοήθεια: λύκος στο κοπάδι, λύκος στο κοπάδι! Μάταια όμως… Οι συγχωριανοί του δεν τσιμπήσαν , ο λύκος κατάπιε τα πρόβατα και ζήσανε αυτοί καλά και μεις καλύτερα…

Υπάρχουν λέξεις που η αδιάκοπη κατάχρησή τους, η επανειλημμένα άστοχη χρησιμοποίηση και η ακατάσχετη εκτόξευσή τους προς πάσα κατεύθυνση (πχ. προς οποιονδήποτε με διαφορετική, από την ατομική μας, προσέγγιση των πραγμάτων) οδηγεί στην ανυποληψία τους. Και η πιο δυνατή λέξη, λέξη δηλαδή που μπορεί να σοκάρει και να αφυπνίσει συνειδήσεις, είναι δυνατόν να χάσει την δυναμική της όταν η επίκληση της αφορά σε εντελώς αταίριαστες περιπτώσεις, με μόνο σκοπό την εντυπωσιοθηρία και την ικανοποίηση υποκειμενικών ιδεολογικών ανασφαλειών. Η αταίριαστη επανάληψη οδηγεί σε ευτελισμό του σημαίνοντος (ακουστική και γραπτή εικόνα μιας λέξης) αλλά κυρίως του σημαινόμενου (την έννοια δηλαδή και την ουσία της). Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως οι περισσότερες πολιτικές λέξεις στην χώρα μας έχουν υποστεί αλλοίωση της πραγματικής τους έννοιας (πχ. σοσιαλισμός) αλλά μία είναι αυτή που ενοχλεί έντονα την δημοκρατική μου συνείδηση: η λέξη φασισμός.

Παρατηρώ πως όποτε ανοίγει δημόσιος διάλογος για διάφορα θέματα, εν δυνάμει φασίστες είναι όλοι όσοι δεν πληρούν τα δήθεν προοδευτικά στάνταρ. Τι σημασία έχει αν τούτοι οι «φασίστες» έχουν επιχειρήματα, επιστρατεύουν την κοινή λογική, προτάσσουν το αυτονόητο; Η μηδενιστική ιδεολογική γλίτσα που έχει κατακαθίσει σε πολλά μυαλά εντοπίζει «φασισμό» σε οτιδήποτε διαφωνεί μαζί της, σε οτιδήποτε την δυσκολεύει: μπορεί να χαρακτηριστεί φασίστας (άνετα και χωρίς καμία επιφύλαξη) όποιος αναφέρεται σε πατρίδα και ελληνική ετερότητα. Φασίστας είναι κάθε τολμητίας που αντιδρά στην ιστορική λοβοτομή από ανίδεες, επιστημονικές μετριότητες, φασίστας όποιος δηλώνει δεξιός (απαπα δεν ντρέπεται), όποιος δεν βολεύεται με το σκέτο «Μακεδονία», φασίστας εκείνος που δεν τον ενοχλούν οι παρελάσεις, φασίστας και εκείνος που αυθόρμητα ζώστηκε μια γαλανόλευκη και έτρεξε να πανηγυρίσει το γκολ της Εθνικής στον τελικό. Στην αστεία χώρα μας ακόμη και μια κρέπα μπανάνα-μπισκότο κινδυνεύει να χαρακτηριστεί φασιστική, έτσι επειδή του κάπνισε κάποιου. Μήπως θα χρειαστεί να τεκμηριώσει την κοτσάνα του;

Το ζήτημα της λέξεως «φασισμός» και η κατάχρησή της θα περιοριζόταν στο στενά γλωσσολογικό και φιλολογικό πεδίο αν δεν επρόκειτο για ένα βαθύτατα κοινωνικό πρόβλημα: κοινωνία εθισμένη να ακούει απο παντού για λύκους, ακόμη και εκεί που δεν υπάρχουν, νομοτελειακά θα αδιαφορήσει όταν ο λύκος θα βρεθεί επικίνδυνα κοντά της. Ή όταν μπήξει τα δόντια του στις σάρκες της…

Το πανεπιστημιακό άσυλο και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών (ακόμη και των πιο ακραίων) αποτελεί το λίκνο του ελεύθερου πανεπιστημίου και καμάρι κάθε ευνομούμενης και σοβαρής Δημοκρατίας. Αν έστω και ένας (1) δεν μπορεί να εκφράσει ελεύθερα άποψη εντός του Πανεπιστημίου, συνεπάγεται κατάργηση του ασύλου, απαγόρευση της ελευθερίας διακίνησης των ιδεών, επομένως διακοπή της λειτουργίας του Δημοκρατικού Πανεπιστημίου. Κι αν αυτή η ιδιότυπη κατάργηση της πανεπιστημιακής ελευθερίας γίνεται συστηματικά και επανειλημμένα (όπως συμβαίνει στη χώρα μας), τότε είναι φανερό πως η ελληνική κοινωνία αδυνατεί να αντιληφθεί πως συντηρεί Φασιστικά (φασιστικότατα) Πανεπιστήμια.

Σημειώνει παλαιότερα ο Πάσχος Μανδραβέλης : Υπάρχουν όμως πολλές περιπτώσεις που η ελεύθερη διακίνηση ιδεών παρεμποδίστηκε στα πανεπιστήμια. Όχι από την αστυνομία αλλά από οργανωμένες ομάδες της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και μη. Τα παραδείγματα είναι πολλά: Στις 4.6.2004 το «Πανεπιστήμιο Μακεδονία» διοργάνωσε ένα αξιόλογο συνέδριο με τίτλο «Ενθυμούμενοι τον κομμουνισμό, γιορτάζοντας τα 15 χρόνια Δημοκρατίας στην Ανατολική Ευρώπη». Μεταξύ των ομιλητών ήταν και ο επιμελητής της «Μαύρης Βίβλου του Κομμουνισμού» κ. Στέφαν Κουρτουά. Μια ομάδα μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ εισέβαλαν στο χώρο του συνεδρίου και με πανό και συνθήματα απέτρεψαν τη διεξαγωγή του. Τον Απρίλιο του 2005 αριστεριστές εισέβαλαν σε αίθουσα του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, όπου σταμάτησαν την παρουσίαση ενός βιβλίου και κράτησαν επί ώρες όμηρους κάποιους βουλευτές! [Καθημερινή 23.1.2007]

Αντί της ασυλίας ιδεών υπάρχει ασυλία κάθε είδους εγκληματικής πράξης : ασυλία εμπορίας ναρκωτικών, βιασμών, κλοπής πανεπιστημιακού εξοπλισμού, ενοικίασης φοιτητικής στέγης σε λαθρομετανάστες εις βάρος των φοιτητών, ασυλία καταστροφής ακαδημαϊκών ερευνών (στις καταλήψεις Ιουνίου πολλά πειραματόζωα πέθαναν από ασιτία). Παράλληλα, ομάδες πισώμυαλων φοιτητών μέσα σε πρωτογονικό ντελίριο έχτιζαν ανενόχλητοι τις πόρτες γραφείων των καθηγητών , με τους καθηγητές μέσα! Στο ΤΕΙ Κοζάνης μια άλλη ομάδα αριστεριστών (που κόπτονταν για το άσυλο) γιαούρτωσε τον Θεόδωρο Ρουσόπουλο και προσπάθησε να ματαιώσει ομιλία του στο αμφιθέατρο της σχολής. Ακολούθησε… δημοκρατικότατο ξύλο, υπερίσχυσαν (στις μπουνιές) οι Δαπίτες και έτσι πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση. Πολύ δημοκρατικά όλα αυτά. Δηλαδή για να μιλήσει κάποιος σε αμφιθέατρο πρέπει σόνι και ντε να πλακωθεί (νόμος της ζούγκλας) ή να μην ενοχλεί την μαφία που τραμπουκίζει ιδεολογικά στα αμφιθέατρα. Ο ορισμός του Φασιστικού Πανεπιστημίου.

Και ερχόμαστε στα πιο πρόσφατα φαινόμενα, μόλις προχθές:

• Ομάδες φοιτητών που ανήκουν στην παράταξη των ΕΑΑΚ εισέβαλαν στους χώρους όπου διεξαγόταν η ψηφοφορία, άρπαξαν τις κάλπες και έκαψαν τα ψηφοδέλτια με αποτέλεσμα να σταματήσει η εκλογική διαδικασία. Στη συνέχεια εισήλθαν στον χώρο της αντιπρυτανείας για να παραδώσουν ψήφισμα, οπότε και δημιουργήθηκε προς στιγμή κάποια ένταση, ενώ ύστερα από λίγο αποχώρησαν [εφημεριδα Ελευθεροτυπία]

• Μέλη αριστερής φοιτητικής παράταξης στην αίθουσα συνεδριάσεων τους διδάσκοντες στο τμήμα Οικονομικής Επιστήμης κράτησαν επί περίπου δύο ώρες «ομήρους»ζητώντας τους να υπογράψουν κείμενο ότι δεν θα εφαρμοσθεί ο νόμος για την αξιολόγηση, όπως είχε αποφασίσει η γενική συνέλευση [εφημεριδα Καθημερινή]

Με αποκορύφωμα ηλιθιότητας και αποκαλυπτικό του πόσο μακάβρια μπορούν να γίνουν τα ιδεολογικά τυφλωμένα άτομα: ένας 29χρονος έπεσε από τον 5ο όροφο της Νομικής Σχολής στον προαύλιο χώρο και σκοτώθηκε στις 5:20 το απόγευμα. Σύμφωνα με την Αστυνομία, πρόκειται για αυτοκτονία. Ο 29χρονος βρισκόταν με άλλους φοιτητές στο 5ο όροφο του κτιρίου και σύμφωνα με μαρτυρίες ξαφνικά βγήκε στο παράθυρο και πήδησε στο κενό. Οι φοιτητές ενημέρωσαν τον πρύτανη, ενώ ειδοποιήθηκε και η Αστυνομία. Αρχικά δημιουργήθηκε πρόβλημα γιατί μερίδα φοιτητών δεν επέτρεπε στους αστυνομικούς να μπουν στον πανεπιστημιακό χώρο που καλύπτεται από το άσυλο… [εφημεριδα Καθημερινή]

Σε μια σοβαρή, σύγχρονη Δημοκρατία η διαπίστωση ότι εντός της επικράτειας της υπάρχουν ανελεύθερα Πανεπιστήμια, ρίχνει κυβερνήσεις. Εδώ, η υπνωτισμένη κοινωνία αδιαφορεί σε κάτι νεανικές κραυγές για ένα λύκο στο κοπάδι, λύκο στο κοπάδι…