Η χώρα μου ένα ανοργασμικό πουτανάκι

Βασικές αδυναμίες του νεοέλληνα η αναπηρία της κριτικής του σκέψης, η ανυπαρξία συγκριτικής λειτουργίας, η σκανδαλώδης ανικανότητα να διακρίνει τα ουσιώδη από τα αν-ούσια. Οι εξελίξεις συγκλονιστικές, τα γεγονότα τρέχουν, τα σημαντικά χορογραφούν: η επίσκεψη του πρωθυπουργού και το οικονομικό άνοιγμα στην Ινδία, παγκόσμια χρηματιστηριακή κρίση, η διάδοχος εκκλησιαστική ηγεσία, Σκοπιανό, μια δεκατετράχρονη πεθαίνει από κόκα…

Πάνω σε αυτά τα μεγάλα θέματα δεν συντελείται καμία σοβαρή συζήτηση, κανείς γόνιμος προβληματισμός. Η αναφορά περιορίζεται στην ειδησεογραφία, έχουμε απλή επίδειξη ενημερότητας και πέραν τούτου τίποτε περισσότερο. Η χώρα πορεύεται ντοπαρισμένη με infotainment: ικανοποίηση δηλαδή της ορμέμφυτης περιέργειας, καταιγισμός άχρηστων πληροφοριών, περιττολογία, πλημμυρίδα κακόγουστου κουτσομπολιού γλωσσούς γειτόνισσας. Είχε καλώδιο η κάμερα ή ήταν ασύρματη; Πόση η χωρητικότητα του dvd, σε τι laptop γράφτηκε, άναβε τσιγάρο μετά την εκτόνωση ο γενικός γραμματέας, τι μάρκα ήταν το τσιγάρο και τέτοια...

Και φυσικά δεν φταίνε μόνο τα Μέσα Ενημέρωσης. Η ανάγκη για κλειδαρότρυπα μαζική, το πλήθος επιζητά με πάθος τον εξευτελισμό και τα Μέσα αυτό του δίνουν. Αυτό παίρνει.

Τα δυναμικά κομμάτια της κοινωνίας (ανεξαρτήτου ηλικίας και κομματικής τοποθέτησης) αηδιασμένα, μουδιασμένα και ακίνητα, δείχνουν να έχουν πέσει σε βαθιά κατάθλιψη που μέσα της διαβλέπω κάτι υγιές. Μεσοπρόθεσμα ο βούρκος θα λειτουργήσει ευεργετικά. Η πανήγυρη που παρακολουθούμε αποσβολωμένοι αποδομεί μύθους και ξεφτίζει ψευτοπρότυπα με τα οποία, χρόνια τώρα, μας είχαν λυσσάξει στην προπαγάνδα. Η σημερινή αηδία είναι, απλά και ρεαλιστικά, η νομοτελειακή εκδίκηση του Αληθινού.

Δεν ήρθαμε στην ζωή για να καταντήσουμε θρασύδειλα, κρατικά υπαλληλάκια, δίχως ίχνος αξιοπρέπειας, που στην πρώτη δυσκολία αυτοκτονούν από τα μπαλκόνια. Ο ακοινώνητος γιάπης του κομματισμού και της ρεμούλας δεν είναι το παν. Ούτε και το ανοργασμικό πουτανάκι στο πλευρό Κωστόπουλων και Θέμων.

Επανίδρυση. Ευλογημένη λέξη. Την πίστεψε ο κόσμος και έδειξε να ακουμπάει επάνω της. Το έπιανες στην ατμόσφαιρα αυτό το κάτι του 2004, μόλις τέσσερα χρόνια πριν: ενωθήκαμε όλοι κάτω από την Γαλανόλευκη που μας παραδόθηκε απενοχοποιημένη χάρη στην ποδοσφαιρική επιτυχία, η χώρα είχε νέο πρωθυπουργό που απολάμβανε ευρύτερης εμπιστοσύνης, διοργανώσαμε επιτυχημένους Ολυμπιακούς Αγώνες και η γενική αισιοδοξία για κάτι καλό, καταγραφόταν σε όλες τις έρευνες. Νιώθαμε έτοιμοι να κάνουμε επιτέλους την υπέρβαση. Ήμασταν όμως;

Αποδείχτηκε περίτρανα πως το πρόβλημα ήταν (και είναι) δομικό. Αφορά στη ρίζα του τρόπου σκέψης, της στάσης ζωής μας. Γι’ αυτό και σήμερα η αισιοδοξία (πάλι αποτυπωμένη στις έρευνες) έχει πιάσει πάτο.

Και ο πλέον καλοπροαίρετος ψηφοφόρος της κυβερνώσας παράταξης (τέσσερα χρόνια μετά) κατάλαβε ότι το όραμα της Επανίδρυσης που στήριξε, δεν μπορεί να είναι υπόθεση ενός και μόνου κόμματος. Και όχι μόνο αυτό, αλλά παρατηρείται και το φαινόμενου του πλήρους (φοβάμαι) εκπασοκισμού της Νουδου, που δηλώνεται γλαφυρά από τα χείλη γνωστού μου νεοδημοκράτη:

« Και τι ζητάς ρε ion! Για ένα γαμήσι να πέσουμε από κυβέρνηση;» θυμίζοντας τραγικά εκείνο το αλήστου μνήμης και πασόκιας αισθητικής «για ένα κωλόσπιτο θα χάσουμε την εξουσία;»

Δείχνουν απογοητευμένοι όσοι αφελώς πιστεύουν ότι Επανίδρυση θα φέρει η Γνώση: «προοδευτικοί» καθηγητάδες, πρυτάνεις, διαμορφωτές κοινής γνώμης με τηλεοπτικές εκπομπές και στήλες εφημερίδων, εκείνοι ντε που διατυμπάνιζαν πόσο μεγάλη απειλή για την Δημοκρατία είναι ο Χριστόδουλος, είναι οι ίδιοι που έκλεβαν τα λεφτά του Παντείου για να τα κάνουν φεράρι και τζακούζι. Απογοητευμένοι επίσης, και όσοι ονειρεύονται Επανίδρυση με άνοδο του βιοτικού επιπέδου, με περισσότερα κατά κεφαλήν χρήματα: η εμπειρία των αλλεπάλληλων σκανδάλων αποδεικνύει ότι περισσότερο χρήμα σε μια καταναλωκεντρική κοινωνία επιφέρει περισσότερο ατομοκεντρισμό, διογκώνοντας ταυτόχρονα τον παχυδερμισμό, εξαφανίζοντας κάθε αίσθηση σεβασμού προς το κοινωνικό σύνολο.

Παραπέρα ο Παπανδρέου παρακολουθεί NBA, ο Βενιζέλος νιώθει όπως η ΑΕΚ μετά το ντέρμπι με τον ΠΑΟ (η ψυχοφθόρα διαπίστωση της ήττας από ανύπαρκτο αντίπαλο), το ΚΚΕ μιλά για κασέτες στην εποχή του blue ray, ο Σύριζα εναποθέτει ελπίδες σε μαμόθρεφτο και το ΛΑΟΣ εξαντλεί την όποια πολιτική του πρόταση στο κυνήγι εύληπτης, τηλεοπτικής ατάκας…

«Φέρε τις κάμερες στο σπίτι μου, αφού πάρω τα παιδιά μου, για να δούμε ποιος ζει στην χλίδα» ωρύεται στον Ευαγγελάτο ο Αναστασιάδης και έφερα στο στόμα μου μια σακούλα καθώς μου ‘ρθε η εικόνα αυγουστιάτικου πρωτοσέλιδου του Θέματος με προσωπάκια αδικοχαμένων από την μανία της πυρκαγιάς, παιδικών ψυχών. Και το ρεπορτάζ να λέει πως τον Αύγουστο, τότε που η χώρα καιγόταν, ο τυπάκος με τα τρεντι γυαλάκια διαπραγματευόταν την πώληση της εφημερίδας. Αυτός ήταν ο καημός του…


Ας απελπιστούμε. Σε καλό θα μας βγει...

Ας προβληματιστούμε σοβαρά, χωρίς ματαιοδοξίες. Η Επανίδρυση νοοτροπίας να γίνει πρώτα στο μυαλό μας και τότε ούτε στον δρόμο θα χρειαστεί να κατέβουμε… Αυτενέργεια, λιγότερη τηλεόραση, περισσότερο σοβαρό διάβασμα και πάνω απ’ όλα Αγάπη.

Αγάπη στον Άλλο, αγάπη σε αυτό που ονομάζεται Πλησίον, κι ας ξινίζεις που ακούγεται χριστιανικό.

Σκόρπια... Άναρχα τα παραπάνω.

Κι αν δεν κατάλαβες αναγνώστη, δεν φταίει το IQ σου αλλά η χαμηλή μου μεταδοτικότητα…