Στίχοι

Με τις blogoπροσκλήσεις δεν τρελαίνομαι ιδιαίτερα αλλά όταν προσκαλεί η καλή μας η Kiara είναι σαν να καλείται ο Πάνθρο από το μάτι της Θαντέρα. Γίνεται να μην ανταποκριθεί; Δεν γίνεται. Οπότε προσπερνώ την αποτυχημένη μου παρομοίωση και παραθέτω τέσσερα ποιήματα, που όμως δεν είναι των αγαπημένων μου ποιητών (Ελύτη, Σαχτούρη και Τ.Σ Ελιοτ). Το πρώτο ποίημα είναι ένα δρακουλιάρικο από Νορβηγία, το δεύτερο το αφιερώνω στους φίλους μου τους Βάσκους και στον αγώνα τους, το τρίτο είναι Αγιορείτικο σαν προσευχή και κλείνω με Φερνάντο Πεσσόα, χάρισμα σε όσους νομίζουν πως με ξέρουν από μερικές χιλιάδες λέξεις στην έρημο του Διαδικτύου…

Μαύρα Φτερά

Ο Θεός μέσα μου μικραίνει και το πνεύμα σβήνει.
Ο βρικόλακας δυνάμωσε ρουφώντας την καρδιά μου.
Τώρα με σκεπάζει με τα πλατιά φτερά του και
γελάει μ’ ένα διαβολικό χαμόγελο
Το ρύγχος του βρίσκει την αρτηρία μου, σαν ένα φιλί,
και του δίνω το αίμα μου.
Με κάθε ρουφηξιά ο Θεός μικραίνει και το πνεύμα εξασθενίζει.
Ένα κίτρινο πρωινό μιας πράσινης μέρας
ένα κόκκινο δειλινό σε μια γαλάζια νύχτα - αποχαιρετώ.
Ο βρικόλακας χαμογελάει: σπάει ο αυλός της νιότης

~~~~~

Θα υπερασπίσω
το σπίτι του πατέρα μου.
Ενάντια στους λύκους
Ενάντια στη ξηρασία,
Ενάντια στην τοκογλυφία,
Ενάντια στη δικαιοσύνη,
Θα υπερασπίσω
Το σπίτι του πατέρα μου.
Θα μου αφαιρέσουν τα όπλα
Και με γυμνά τα χέρια θα υπερασπίσω
Το σπίτι του πατέρα μου.
Θα μου κόψουν τα χέρια
Μα με τα μπράτσα θα υπερασπίσω
Το σπίτι του πατέρα μου
Θα μ' αφήσουν χωρίς μπράτσα
Δίχως ώμους
Και δίχως στήθος
Και με την ψυχή μου θα υπερασπίσω
Το σπίτι του πατέρα μου.
Θα πεθάνω,
Θα χαθεί η ψυχή μου,
Θα χαθεί η γενιά μου
Μα το σπίτι του πατέρα μου
Θα μείνει
Όρθιο

~~~~~

Σιωπή

Είναι καιρός να σωπάσω
δεν έχω κάτι άλλο να πω
και κάτι να προσθέσω
όταν όλα σωπαίνουν μια μέρα
καλύτερα να μάθω να κλαίω
να προσεύχομαι δίχως λόγια
να χαθώ για να σας βρω
αδελφοί σκοτωμένοι
απ' τις σφαίρες των λόγων μου

~~~~~

Ζητώ συγνώμη

Ζητώ συγνώμη που δεν απαντώ
Αλλά λάθος δικό μου δεν είναι
Που δεν αντιστοιχώ
Σ’ αυτόν που σε μένα αγαπάτε
Ο καθένας μας είναι πολλοί
Εγώ είμαι αυτός που νομίζω πως είμαι.
Άλλοι με βλέπουν αλλιώς
Και πάλι λάθος κάνουν.
Μη με παίρνετε για άλλον
Κι αφήστε με ήσυχο.
Αν εγώ δε θέλω
Να βρω τον εαυτό μου
Γιατί οι άλλοι για μένα ψάχνουν;