Ο Πετρέλης ως Βέλτσος, ο Βέλτσος ως ανυπαρξία

Συμβαίνει κάποιες φορές να ξεγλιστρούν στην σχεδόν δικτατορική playlist των ραδιοφωνικών σταθμών δημιουργίες που με αυτό που θέλουν να πουν καταφέρνουν να υπερβούν την ίδια τους την φόρμα και να ξεχωρίσουν, έστω κι αν το καλούπι τους είναι το καθιερωμένο ελαφροτράγουδο. Πρόσφατη τέτοια δημιουργία (ευχάριστη έκπληξη) το τραγούδι «Ξύπνα Θανάση» του συμμετέχοντα σε talent show Θάνου Πετρέλη, σε στίχους του επιτυχημένου (στο είδος του) Φοίβου. Το τραγούδι περιγράφει πολύ εύστοχα καταστάσεις και συμπεριφορές της ελληνικής κοινωνίας και θέτει ξεκάθαρα το πιο ουσιαστικό ερώτημα των ημερών μας: που πάμε;

Ενδεικτικά μερικοί στίχοι: «Είναι η γενιά του facebook των emo και του καφέ», «τσάμπα παλεύεις με τα σίδερα θα στο ξαναπώ, γουστάρει πλαδαρούς φαρδύκωλους με Rolex χρυσό», «λάβε δράση είναι η ώρα μηδέν, μωρό δεν πέφτει άμα δεν έχεις ένα turbo cayenne», «δεν ενδιαφέρεται για καλλιτέχνη με ιδανικά, ψάχνει μεγάλο βιοτέχνη με χοντρό κουμπαρά», «δουλεύω σαν το σκύλο μπας και πάρω μια Mercedes», «δεν είναι ο Βούδας ο Αλλάχ δεν είναι ούτε ο Χριστός, είναι δολάριο το Euro και ο μαύρος χρυσός», «Παιδιά υπάρχει κρίση, αντίθετα στην φύση, παρέα όλοι πάμε, μ' ανάθεμα που πάμε».

Οι παραπάνω διαπιστώσεις ίσως να μη καλύπτουν το χαώδες κενό που αφήνει η ελληνόφωνη (μα καθόλου ελληνική) διανόηση αλλά είναι προτιμότερες από διανοουμενίστικα παραληρήματα και τσιτάτες ασυναρτησίες που τελικά ούτε τον μοναδικό τους σκοπό καταφέρνουν να εκπληρώσουν, αυτόν της εφήμερης, πνευματώδους περιαυτολογίας. Το απόσπασμα από την συνέντευξη του πανεπιστημιακού, Γιώργου Βέλτσου (BHMagazino 6.7.08) είναι αποκαλυπτικό:

«Ο Βέλτσος δεν υπάρχει. Υπάρχει το ομοίωμά του κάθε φορά. Η μάσκα του κάθε φορά. Το ομοίωμα το οποίο καλύπτει ένα προηγούμενο ομοίωμα, ad infinitum, σαν το κρεμμύδι, όπου κανείς, βγάζοντας τις μάσκες, τα ομοιώματα, μπορεί να φτάσει στο μηδέν, στο τίποτα. Αυτός που είναι κάτι είναι ο μη Βέλτσος, ο αντι-Βέλτσος».

Συγκρίνοντας στίχους και συνέντευξη βάσει του αρχαίου χρήσιμου ρητού «σοφόν το σαφές», ο απλός παρατηρητής καταλήγει στο συμπέρασμα πως ο Θάνος Πετρέλης είναι λαμπρότερος στοχαστής από τον Γιώργο Βέλτσο, κρίση που θα ήταν πράγματι ισοπεδωτική αν είχε μείνει κάτι όρθιο από παρόμοιες παπαρολογίες που εκτοξεύουν αφειδώς κι άλλα επιφανή πρόσωπα της ελληνόφωνης διανόησης. Μιας στρατευμένης, κρατικοδίαιτης διανόησης, καθόλου ετερόκλητης, μονόχνωτης και μηδενιστικής.

«Η Ελλάς είναι μία από τις ελάχιστες χώρες, αν όχι η μοναδική, η οποία ζει κάτω από την καταθλιπτική επιρροή της Αριστεράς. Οι οργανικοί διανοούμενοι της χώρας μας (πανεπιστημιακοί, συγγραφείς, δημοσιογράφοι), όλοι όσοι διαμορφώνουν τους όρους του δημοσίου διαλόγου, ανήκουν στην Αριστερά. Δείτε τα αποτελέσματα των εκλογών στους πανεπιστημιακούς καθηγητές και τους δημοσιογράφους της ΕΣΗΕΑ, νομίζει κανείς ότι βρισκόμαστε σε χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού.» (Χρήστος Χαρίτος)

Ο ελληνόφωνος διανοούμενος αποτελεί μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως. Μίξη αριστερού που κατηγορεί τον ατομοκεντρισμό από συνήθεια, ενώ ο ίδιος έχει σκαρφαλώσει στις ανώτερες βαθμίδες ιδιοτέλειας, δεν χάνει ευκαιρία να κατακρίνει, να λοιδορήσει και να λασπολογήσει κάθε τολμητία που του θυμίζει ψήγματα συλλογικότητας. Πως να “βρεθούμε”, να συν-εννοηθούμε, να δούμε τελικά που πάμε όλοι μαζί, τι θα γίνει με το εμείς όταν η μόνη έγνοια των καλλιεργημένων του τόπου είναι η συστηματική αποδόμηση της έννοιας της πατρίδας. Γιατί πως αλλιώς να πούμε το συλλογικό εμείς, τους θεσμούς, τα ήθη, την όποια σύγχρονη κουλτούρα μας εκτός από πατρίδα, λέξη απαγορευμένη και κυρίως διαστρεβλωμένη του κανονικού της νοήματος;

Είναι να λυπάται κανείς τους καλλιεργημένους (υποτίθεται) αυτού του τόπου. Βασανισμένοι και χαμένοι στον αδιέξοδο μηδενισμό τους βασανίζουν και όλους τους υπόλοιπους. Αντί να πάρουν θέση για τα καυτά και πολύπλοκα προβλήματα (ναρκωτικά, υπογεννητικότητα, διαφθορά, ανεργία, παιδεία, εξωτερική πολιτική) βραδυφλεγείς βόμβες στα θεμέλια της κοινωνίας, σκιαμαχούν με «αντιπάλους» που δηλώνουν πολλά και για τη δική τους ποιότητα. Η κριτική τους συνήθως επικεντρώνεται στις ανέξοδες, εθνικιστικές κορώνες του παπα-Άνθιμου, στα τραγουδάκια της Καλομοίρας ή στα τηλεοπτικά πλάνα του τέως βασιλέως Κωνσταντίνου στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Μέχρι εκεί μπορούν…

Θα περίμενε κάποιος η ελληνική διανόηση να στήσει πνευματικούς δρομοδείκτες, να εμπνεύσει, να προτείνει, να παρακολουθήσει τα συμβαίνοντα στο διεθνές περιβάλλον και να τα προσαρμόσει χωρίς πιθηκισμούς στις δικές μας ανάγκες, να παθιάσει, να παθιαστεί, να αφυπνίσει και να συγκρουστεί με τα κακοφορμισμένα προβλήματα μας, με ανιδιοτέλεια και στοχευμένη δράση. Τίποτα όμως. Ο τύπος διανοουμένου που παράγει η ελλαδική παρακμή αρέσκεται να πλασάρεται ως...ψαγμένος αλλά με την απνευμάτιστη νιρβάνα που τον δέρνει το πιο ψαγμένο πάνω του είναι η μύτη του.

Θα αποτελούσε αισιόδοξο σημάδι και ελπίδα εξόδου από τον παθολογικό ύπνο αν η ελληνική διανόηση καταδίκαζε ξεκάθαρα και κατηγορηματικά την απροκάλυπτη βία στα ελληνικά πανεπιστήμια από την μαφία των καθοδηγούμενων μειοψηφιών, της ασυδοσίας και του φασισμού, θα ήταν ευχής έργο να βάλει πλάτη ώστε να αλλάξουν επιτέλους χρόνιες πρακτικές και αντιλήψεις που έχουν καθηλώσει το ελληνικό πανεπιστήμιο.

Αντιθέτως, ακόμη ηχεί στα αυτιά μου τοποθέτηση για τον νόμο-πλαίσιο πανεπιστημιακού καθηγητή σε τηλεοπτικό πάνελ:

«Πρώτον, δεν υπάρχουν αιώνιοι φοιτητές γιατί ο αιώνας κρατάει εκατό χρόνια!
Δεύτερον…»