Η Εκκλησία πρέπει να μιλάει και θα μιλάει. Δεν πρόκειται απλά για ζήτημα πολιτικής ορθότητας ή δικαιώματος στην άποψη, όπως διατυμπανίζουν μερικοί που εσκεμμένα δείχνουν να αγνοούν την βιωματική σχέση του Έλληνα με την Ορθοδοξία. Κάθε θεσμός θα πρέπει να υπηρετεί δικές μας ανάγκες και να λειτουργεί σεβόμενος τις ιδιαιτερότητες του δικού μας λαού. Αν το ουδετερόθρησκο λαϊκό κράτος (etat laique) λειτούργησε στην Γαλλία, έγινε διότι υπήρχαν συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες και ανάγκες. Ενδεχόμενο copy-paste τέτοιων αλλότριων κατασκευών στην χώρα μας μόνο σε αποτυχία θα κατέληγε. Σε αυτόν τον τόπο δεν πρόκειται ποτέ, μα ποτέ, να αντιμετωπιστεί ο λόγος της Εκκλησίας του Χριστού ίσα και όμοια με τις απόψεις Σαιεντολόγων, Χιλιαστών, Μορμόνων και αμερικανικών σεχτών. Αν κάποιοι ονειρεύονται τέτοια σενάρια , καλύτερα να ξυπνήσουν.
Ταλέντο σεναριογραφίας όμως έχουμε και από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που μπροστά στην αγωνία της κάλυψης επίκαιρων γεγονότων υποπίπτουν σε παιδαριώδη σφάλματα, προσεγγίζοντας τα θέματα της εκκλησιαστικής διαδοχής με τον ίδιο χοντροκομμένο τρόπο που αναλύουν καθημερινά την μικροπολιτική: ο τάδε έχει τόσους ιεράρχες, ο δείνα είναι «συντηρητικός» εν αντιθέσει του αντιπάλου του που είναι «προοδευτικός», υπάρχει τρίτος πόλος που θα στηρίξει δικό της υποψήφιο και πολλές ακόμη αστοχίες που αν μη τι άλλο δείχνουν δημοσιογραφική ασχετοσύνη για τα στοιχειώδη λειτουργίας του συνοδικού συστήματος.
Είναι τα ίδια Μέσα Ενημέρωσης, που λόγω της ζωτικής τους ανάγκης να αναδεικνύουν το σοκαριστικό, εκείνο που θα τραβήξει την προσοχή του άκριτου τηλεθεατή, ασχολούνται με εκκλησιαστικά θέματα μόνο σε επίπεδο θρησκευτικής ψυχοπαθολογίας. Ποτέ δεν θα επικεντρώσουν στο τεράστιο φιλανθρωπικό έργο, ποτέ δεν θα καλέσουν τον καταρτισμένο θεολόγο ή τον καταξιωμένο επιστήμονα που υπηρετεί την Εκκλησία, ποτέ δεν θα αναδείξουν τις συνθήκες ζωής του απλού ιερέα. Τίποτε. Πάντα καλεσμένοι στα πάνελ οι γραφικοί που θα στήσουν τον τηλεοπτικό τζερτζελέ, οι ίδιοι και οι ίδιοι ανεπαρκείς παπάδες, αγράμματοι και αθεολόγητοι (επομένως καθόλου σύγχρονοι) δίνουν την εντύπωση ότι ακούγοντας για «δαίμονα της Ταζμανίας» θα τρέξουν να τον…εξορκίσουν.
« Μετά την Δευτέρα Παρουσία δεν θα έχουμε σωματική ύλη και θα περνάμε μέσα από τοίχους! » μας πληροφορεί γνωστός τηλεμαιντανός, που μάλιστα προσεγγίζει χρονολογικά την συντέλεια του κόσμου το 2017... Με στεναχωρούν κάτι τέτοια από ανθρώπους με ράσο, γιατί γνωρίζω πόσο μακριά είναι από εκείνα που δίδαξε με την ζωή Του και Ανάσταση ο Ιησούς Χριστός. Να μιλάει η Εκκλησία, αλλά οτιδήποτε έξω από την εκπληκτική θεολογική, πνευματική και οντολογική της προσέγγιση, οδηγεί είτε σε κενή ηθικολογία και ευσεβισμό, είτε σε εκκοσμίκευση και θρησκειοποίηση του Ιησού και της Αγάπης. Και η Ορθοδοξία είναι μοναδικά πολύτιμη για τον άνθρωπο ως ύπαρξη, για να της ταιριάζει ο όρος θρησκεία…
Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος ελπίζω να εμφορείται με γνήσιο εκκλησιαστικό ήθος, που να διακρίνει την λεπτή γραμμή μεταξύ θεολογικού λόγου και κοσμικών ιδεολογιών, κάτι που δυστυχώς δεν κατάφερε ικανοποιητικά η προηγούμενη ηγεσία, όσο ελπιδοφόρα κι αν ξεκίνησε. Η αδικαιολόγητη σύγκρουση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα προς αποφυγή. Ένα άλλο ζήτημα είναι τα λεγόμενα εθνικά θέματα. Δεν χρειαζόμαστε δεύτερο Υπουργείο Εξωτερικών. Έχουμε ένα και είναι αρκετό.
Παρακάτω μερικά σημεία συνεντεύξεως του Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεου, που μαζί με τον Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαο (διακρίνεται στην φωτογραφία με τον Μακαριστό Χριστόδουλο) είναι οι δυο που βρίσκονται πιο κοντά σε αυτό που θεωρώ ιδανικό για επόμενο Αρχιεπίσκοπο:
~~~
(…) Δεν θέλω να επαναληφθούν λάθη που έγιναν στο παρελθόν. Γι' αυτό θα ήθελα να σας
απαντήσω για το πώς νομίζω ότι πρέπει να είναι ο εκάστοτε αρχιεπίσκοπος. Πρέπει να έχει βαθιά αίσθηση της θέσεώς του στην Εκκλησία, ότι δεν μπορεί να εξασκεί εθναρχικό ρόλο, αφού ζούμε σε ελεύθερη και δημοκρατική χώρα, ότι πρέπει να αντιμετωπίζει τα κοινωνικά θέματα με θεολογική και εκκλησιαστική προοπτική, που είναι διάφορη από τον ρόλο των πολιτικών, ότι δεν πρέπει να ασχολείται με την εξωτερική πολιτική, ότι η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι συγκροτημένη ως ένα αστικό κόμμα της δεκαετίας του '70, ότι πρέπει να σέβεται απόλυτα την ελευθερία των αρχιερέων και να μη μεθοδεύει λύσεις, ότι οποιαδήποτε απόφαση της Ιεραρχίας δεν συμφωνεί με την άποψή του να μην την εκλαμβάνει ως ήττα του ή, αντίθετα, ως νίκη του, ότι δεν πρέπει να στήνονται «μηχανισμοί», ότι πρέπει να αλλάξει ο τρόπος εκλογής των αρχιερέων, ότι πρέπει να συνεργάζεται αρμονικά με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ότι δεν πρέπει να βλέπει γύρω του «εχθρούς» κ.λπ. Τελικά, κατάλληλος είναι εκείνος που δεν την επιδιώκει, που κάνει την διάκριση μεταξύ του «έχειν» την εξουσία και του «είναι» ο ίδιος, όπως έλεγε ο Εριχ Φρομ.
(…)Ασφαλώς ενδιαφέρονται και οι πολιτικοί για το θέμα, γιατί έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι κληρικοί πρέπει να μένουν στο έργο τους που είναι διαφορετικό από το έργο των κομμάτων. Η Εκκλησία δεν πρέπει να εισέρχεται στη διαίρεση της κοινωνίας για να τη συντηρεί, αλλά πρέπει να την υπερβαίνει. Η Εκκλησία δεν είναι «μικρομάγαζο» κανενός, αλλά ένας χώρος που αγκαλιάζει όλους, όπως η μάνα τα παιδιά της, ακόμη και τα πιο δύστροπα.
(…)Δεν γνωρίζω εάν το Πατριαρχείο θα θελήσει να επηρεάσει την εκλογή του αρχιεπισκόπου, αλλά το σίγουρο είναι ότι μια τάση αρχιερέων θα θελήσει να μην επαναληφθούν οι συγκρούσεις με το Οικουμενικό Πατριαρχείο που αποτελούν πολυτέλεια για την εποχή μας. Θα ήταν «έγκλημα» αν συνεχισθούν οι συγκρούσεις ή οι αψιμαχίες με το Πατριαρχείο. Ο εκάστοτε αρχιεπίσκοπος, ως πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου, πρέπει να σέβεται το εκκλησιαστικό συνοδικό σύστημα, να τιμά το Πατριαρχείο, να σέβεται τον πατριάρχη, και να συνεργάζεται μαζί του για όλα τα φλέγοντα διορθόδοξα ζητήματα.
