Κίτρινη, λεπτή ειρωνία...

Πιέσεις...

Διαβάζουμε στα σχετικά ρεπορτάζ των εφημερίδων για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, πως "το ερώτημα που βασανιστικά απασχολεί την Αθήνα είναι τι πλήγμα αντέχει πολιτικά να υποστεί η Ελλάδα και πως διασφαλίζεται μία ισορροπία μεταξύ των ισχυρών εσωτερικών πιέσεων και εκείνων που ασκούνται απο τον διεθνή παράγοντα, κυρίως δε, τον αμερικανικό". Μάλιστα. Εγώ τώρα γιατί νομίζω οτι το παρακάτω απόσπασμα του συνονόματου, απαντά καθαρά στο αφελέστατο ερώτημα και ταυτόχρονα φανερώνει προς τα που πρέπει να κοιτά η πολιτική ηγεσία;

Ίωνος Δραγούμη, Μαρτύρων και ηρώων αίμα

«… δεν με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση μία κυβέρνηση που δεν τη σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το έθνος, και το ξέρω επειδή γι’ αυτό ίσα ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μου έρχεται σιχαμός και καταφρόνια. Άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι, ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό. Σ’ όποια γωνιά του Ελληνισμού κι αν βρεθώ, θα πασχίζω πάντα να δυναμώνω, να ξυπνώ, να ζωντανεύω την ψυχή του, και ας γίνη ό,τι γίνη. Ξυπνώ κάθε ύπνο, κεντρίζω κάθε βαρεμό, συνδαυλίζω κάθε στάχτη, ξεσκεπάζω κάθε σπίθα κρυμμένη και ανάβω κάθε φωτιά σβησμένη, βγάζω κάθε πνοή κουρασμένη και παίζω κάθε χορδή σιωπηλή. Ξυπνώ, ξυπνώ, ξυπνώ και γι’ αυτό με λέν και ξυπνητήρι…»

Μπρεχτική ειρωνία...

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

Πράγματι, με συλλαλητήρια δεν γίνεται εξωτερική πολιτική! Επειδή το πιστεύω αυτό ακράδαντα, θα ήθελα να το θυμίσω σε όλους εκείνους που κατεβάζουν κάθε τόσο τους οπαδούς τους, σε κάθε είδους «επαναστατική γυμναστική», πότε για το Αφγανιστάν, πότε για το Ιράκ, πότε για το Ιράν, πότε για το Λίβανο. Να μη το θυμούνται μόνον όταν πρόκειται για εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για το Σχέδιο Ανάν και το Μακεδονικό…

Θα προσέθετα, μάλιστα, ότι με συλλαλητήρια δεν γίνεται ούτε ανάπτυξη, ούτε κοινωνική πολιτική. Αυτό παρακαλώ να το θυμούνται όλοι εκείνοι που κλείνουν την Αθήνα καθημερινά, για πάσης φύσεως συντεχνιακά αιτήματα. Και ξαφνικά τους πιάνει αμόκ όταν γίνονται συλλαλητήρια που αγγίζουν τη μεγάλη πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας.

Η επίσημη Ελλάδα δεν αντιδρούσε στον ψευτο-μακεδονικό αλυτρωτισμό επί σαράντα επτά χρόνια – από το 1944 ως το 1991. Γι’ αυτό χρειάστηκαν τα συλλαλητήρια το 1992-93. Επειδή ακριβώς ΔΕΝ είχαμε εξωτερική πολιτική επί τόσες δεκαετίες, χρειάστηκαν τα συλλαλητήρια τότε...

Σήμερα ο Καραμανλής έχει πολιτική κι εννοεί ότι θα ασκήσει βέτο. Οπότε, συλλαλητήρια αντίστοιχα με του 1992 δεν φαίνεται να χρειάζονται για την ώρα. Αλλά μη τρελαινόμαστε κι όλα: Μια υπόμνηση για τα «έσχατα όρια υποχώρησης» του Ελληνικού λαού, σίγουρα δεν βλάπτει.

Αν κάτι ζημίωσε τη χώρα τις τελευταίες μέρες δεν είναι οι «εκδηλώσεις διαμαρτυρίας» στη Θεσσαλονίκη. Είναι η απεργία που νέκρωσε την Τράπεζα της Ελλάδας, το Χρηματιστήριο και τις συναλλαγές της χώρας με το εξωτερικό. Καθώς και τα black out της ΔΕΗ, πάλι από «απεργιακές κινητοποιήσεις». Αυτή η συντεχνιακή ζούγκλα όντως εκθέτει τη χώρα στο εξωτερικό. Αλλά γι' αυτά δεν βλέπουμε να διαμαρτύρεται κανείς. Οι διαμαρτυρίες για το Μακεδονικό τους πείραξαν…

Ο ελληνικός λαός θα «σηκωθεί από τον καναπέ», για θέματα που πρωτίστως τον αφορούν, τον αγγίζουν και τον ενώνουν. Όχι για μακρινούς εξωτικούς τόπους, τα προβλήματα των οποίων, συχνά δεν πολύ-καταλαβαίνει. Ούτε για συντεχνιακά αιτήματα που τον διχάζουν και τον προκαλούν…

Συγγνώμη, παιδιά, που εξακολουθεί να μας συγκινεί το Μακεδονικό. Έχετε δίκιο. Αυτός ο λαός δεν είναι «αντάξιος» της «προοδευτικότητας» των «ταγών» του. Δεν έχετε παρά να ακολουθήσετε τη συμβουλή του Μπρέχτ: Αν ο λαός δεν σας καταλαβαίνει, γιατί δεν… αλλάζετε λαό;

Μια παρατήρηση μόνο: Ο Μπρέχτ το είπε αυτό ειρωνικά. Το είπε για να στηλιτεύσει τις «προοδευτικές» ηγεσίες της εποχής του, που είχαν χάσει την επαφή τους με την κοινωνία κι είχαν μετατραπεί σε «νέους δυνάστες».
Δεν το εννοούσε ο άνθρωπος...

[ απο το Δίκτυο 21 ]

Παναθηναική Μασκαράτα!

Με αφορμή μιας προκλητικής ανακοίνωσης και με την ευκαιρία προσκλήσεως αλυσιδωτού blogoπαίγνιου απ’ τον πανμέγιστο μπλόγκερ Narita και την γλυκύτατη Kiara (κάτι χρωστάω σε σένα) ακολουθεί ποστ σε αποκριάτικο mood, ελευθεριάζουσας άμα και διονυσιακής εμπνεύσεως, που ελπίζω και δεν θέλω να παρεξηγηθεί. Αν πάλι παρεξηγηθεί, ξυδάκι απ΄ την Κρήτη που τσούζει κιόλας…

Κανόνας του παιχνιδιού να πιάσω λέει το βιβλίο που βρίσκεται εγγύτερα σε μένα (πως βαριέμαι ν’ απλώσω το χέρι μου), να το ανοίξω (αρχίζει να κουράζει...), να γυρίσω έπειτα στην σελίδα 123 (ωφ θέ μου!) και να την αντιγράψω στο μπλογκ μου (πτώμα έγινα άλλη φορά δεν παίζω χμ!). Δεν φέρω καμία ευθύνη που το βιβλιαράκι δίπλα μου είναι από την πολύ καλή δουλειά του Ηλία Γκάρλα, «Που είναι το σύνθημα, οέο;» με ανθολογημένα περισσότερα από χίλια οπαδικά συνθήματα όλων των ελληνικών ομάδων (εκδόσεις http://www.synthima.gr/).

Οπότε αναγνώστη σου προσφέρω την σελίδα 123 χωρίς καμία λογοκρισία (δεν τη μπορώ) και ένα κουιζάκι που όποιος/α το βρει κερδίζει μια καλόγουστη στα χρώματα της Άνοιξης γραβάτα, από την πλούσια συλλογή των αδερφών Γιαννακόπουλων:

455.

«Μαλάκες Ολυμπιακοί την ώρα που νυχτώνει ο,ο,ο

την πούτσα θα σας χώνουμε εκεί στη Βαρκελώνη!»

456.
«Τα λεφτά στον κώλο γαμώ το λιμάνι όλο!»

457.
«Και μες και μες τη λεωφόρο
σας γαμή σας γαμήσαμε τον κώλο,
θα ξενερώ θα ξενερώσουν πολύ
οι βάζελοί την Κυριακή!»

458.
«Αρχιμηνιά και αρχιχρονιά θα σας γαμήσουμε ξανά
και μες και μες τη λεωφόρο
σας γαμη σας γαμήσαμε τον κώλο!»


________________

Και μετά το πολιτισμικό σοκ από την ξεχειλίζουσα οπαδική τεστοστερόνη της κερκίδας, που έρχεται ως υποκατάστατο αγωνιστικής αγαμίας (ναι για την ομάδα μου μιλώ) και αφού προσθέσω πως η λέξη μασκαράτα του τίτλου σημαίνει όμιλος ή πομπή μεταμφιεσμένων, δίνω το κουίζ που κλείνει τούτο το εντελώς χύμα σημείωμά μου.

Κουιζ: Ποιας μεγάλης (εκατό χρονών περίπου) Ποδοσφαιρικής Ανώνυμης Εταιρίας πρόεδρος, είναι ο (επίσης περίπου) Οβελίξ ανάμεσα στις κυρίες;

Να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στα σμιχτά του φρύδια, στο γεμάτο νάζι –νιαου νιαου βρε γατούλα- βλέμμα του αλλά και στο ανεπανάληπτο σκέρτσο του σώματός του.

υγ. κομμάτι απο κέικ...