AURORA

0 comments (;)

2009-02-22T15:25:00.006+02:00

Νόμιζα πως κατά την διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας θα είχα περισσότερο χρόνο να ασχοληθώ με το blog αλλά έκανα λάθος. Το εγκατέλειψα και το ερώτημα τώρα είναι αν το διαβάζει κανείς, αν το επισκέπτονται ακόμη οι διαδικτυακοί του φίλοι. Θα δείξει...

Τι να γράψω σήμερα που έχω χάσει την φόρμα μου (σ.σ. μαύρη adidas); Η πληροφόρηση μου πάσχει καθώς η παλιά, καλή μου σχέση με το διαδίκτυο, εφημερίδες και τηλεόραση πήγε πίσω λόγω στρατού. Και το τελευταίο διάστημα έγιναν τόσα πολλά που τι να πρωτοπώ. Θα δανειστώ κάτι απο τον Ρώσο ποιητή Αλέξανδρο Πούσκιν που περιγράφει με ακρίβεια την ελληνική περίπτωση:

"Μα το Θεό, δεν βλέπω φως,
Χαθήκαμε, που πάμε;
Οι δαίμονες μας σπρώχνουν στο κενό, και μας τραβολογάνε"

Ελπίζω να τα λέμε συχνότερα αν και έχω την εντύπωση οτι ξεπεράστηκε η "μόδα" των blogs και πέσανε όλοι στο facebook. Η φωτογραφία είναι απ' την μονάδα μου στην Λήμνο (περισσότερες πληροφορίες μου απαγορεύει το Πεντάγωνο να δώσω). Η θέα βοηθά να ξεχνάς τα πολλά στραβά της στρατουπόθεσης. Η θέα και το τσιγάρο.

Τρόμος

2008-11-09T16:37:00.006+02:00

Και εντάξει όλα τα όπλα είναι τρομακτικά, όλα τα όπλα φτιάχτηκαν απο ανθρώπους για να σκοτώνουν ανθρώπους αλλά το συγκεκριμένο με τρομάζει περισσότερο απ' όλα. Κυρίως η σκιά του. Με το κατάμαυρο θανατερό της σχήμα να θυμίζει σκαλιά που οδηγούν στον Κάτω Κόσμο...

Και μέσα του ο πιλότος. Με το joystick και πιθανόν το mp3 του να παίζει Μαντόνα, να δίνει άνισες μάχες, νικηφόρες. Χιλιάδες ποδια ψηλότερα απο τον στόχο της αποστολής και με ιδιαίτερη αδυναμία στους γάμους, για να είναι ο όλεθρος πιο μαζικός.

Βλέπαμε στον κινηματογραφικό Εξολοθρευτή ανθρώπους να πολεμούν με τα ρομπότ και πόσο μακρινό μας φαινόταν...

Ο Ομπάμα βέβαια θα τ' αλλάξει όλα αυτά.

Η χούντα Κόκκαλη- Ολυμπιακού

2008-08-31T13:19:00.013+02:00

«Tα κοντέρ γράφουν, 13 χρόνια χωρίς
πρωτάθλημα, 14 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα.
Μάλλον έχουμε διαφορετικά κοντέρ.
Κι από το 1967 ως το 1974, κανείς δεν κέρδισε τις εκλογές…»
Ντέμης Νικολαϊδης/ πρόεδρος ΠΑΕ ΑΕΚ
22.8.2008

Η τελική βαθμολογία μιας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης είναι ο αριθμητικός δείκτης της αγωνιστικής ποιότητας κάθε συμμετέχοντα συλλόγου σε αυτήν, καθώς δεν είναι απόρροια ενός, δύο ή έξι αγώνων αλλά μιας ολόκληρης σειράς αγώνων, μιας πολύμηνης κούρσας, που στο τέλος καθένας παίρνει ό,τι πραγματικά αξίζει.

Την τελευταία δεκαετία στην χώρα μας οι τελικές βαθμολογίες (οι κατά έτος δηλαδή δείκτες της αγωνιστικής ποδοσφαιρικής αξίας) υποβάλλονται σε συστηματική αλλοίωση με συνέπεια την δημιουργία ποδοσφαιρικής χούντας, που γνωρίζει πολλές και διάφορες μεθόδους ώστε κάθε χρόνο πρωταθλήτρια να αναδεικνύεται η ομάδα που υποστηρίζεται σχεδόν από την μισή Ελλάδα, η ομάδα του Σωκράτη Κόκκαλη. Η απόδειξη ύπαρξης της ποδοσφαιρικής χούντας δεν είναι εύκολο πράγμα, αφενός διότι όταν υπάρχουν απτές αποδείξεις δεν υπάρχει ουσιαστική παρέμβαση της Ελληνικής Δικαιοσύνης (αλησμόνητες οι ηχογραφημένες συνομιλίες παραγόντων διαιτησίας που ομολογούσαν καθαρά «ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε (sic) και οι άλλοι να πα’ να γαμηθούν!») και αφετέρου όταν πια οι διαιτητικές αδικίες και οι περίεργες αποφάσεις σε θέματα αθλητικής δικαιοσύνης είναι εξόφθαλμες, η μεγάλη μάζα των ερυθρόλευκων οπαδών και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης φροντίζουν ώστε κάτι τέτοια να περνάνε αναίμακτα και στο ντούκου.

Την απόδειξη λοιπόν για το γεγονός ότι εδώ και μια δεκαετία λειτουργεί η χούντα του Ολυμπιακού την βρίσκουμε σε καταστάσεις και φανερώσεις σε πεδία που η χούντα αδυνατεί να αναμιχθεί και να επηρεάσει προς το συμφέρον της. Το απόλυτο ξεβράκωμα του αποκλεισμού από την Ανόρθωση είναι η τελευταία απόδειξη που έχουμε. Διότι αντί για τον Ολυμπιακό που βγήκε πρώτος στη βαθμολογία της ΕΠΟ νομίζω ότι προκριματικούς Champions League θα έπρεπε να δώσει η ομάδα με τους περισσότερους κερδισμένους βαθμούς μέσα στα γήπεδα, η ομάδα με την καλύτερη άμυνα, την καλύτερη επίθεση, με τις περισσότερες νίκες, τον πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης στις τάξεις της και με μια συγυρισμένη τεσσάρα στον υποτιθέμενο πρωταθλητή, δηλαδή η ΑΕΚ. Αντ’ αυτού έχουμε τον δεύτερο Παναθηναικό να περνάει στους χρυσοφόρους ομίλους (θα μπουν στα ταμεία του κοντά στα 18.000.000 ευρώ), τον «πρώτο» Ολυμπιακό να προσπαθεί για Uefa και την «τρίτη» ΑΕΚ να αποκλείεται από το Uefa που θα έπρεπε να παίζει ο Παναθηναϊκός ή ο Ολυμπιακος αν δεν υπήρχε η περιβόητη ένσταση. Μύλος, μπέρδεμα και αλχημείας το ανάγνωσμα…

Η αλήθεια είναι πάντως πως τούτη η ιδιότυπη χούντα δουλεύει με σύστημα και απόλυτη προσήλωση στον στόχο της, που δεν είναι άλλος από το να παίρνει με κάθε κόστος ο Ολυμπιακός τουλάχιστον έναν βαθμό παραπάνω στην τελική βαθμολογία απ’ τους αντιπάλους του ή να υπερτερεί ακόμη και στην ισοβαθμία. Στόχος που πετυχαίνετε με χίλιους δυο τρόπους. Από δεκάδες ανύπαρκτα πέναλτι μέχρι γηπεδική τρομοκρατία (Ριζούπολη, Καραϊσκάκη) και περίεργες ενστάσεις. Πέρυσι ο Ολυμπιακός έκανε όλες κι όλες 3 ήττες και τη μία από τον Απόλλων Καλαμαριάς την έσβησε!

Σίγουρα, όλες οι μεγάλες δυνάμεις, η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μίλαν, ο Εδεσσαικός έχουν πάρει ευνοϊκά σφυρίγματα αλλά όταν τύχει να σέρνονται στο γήπεδο δεν θα τις σώσει καμιά βαριά φανέλα και κανένας διαιτητής. Το μοναδικό παγκοσμίως φαινόμενο, να πρέπει να κερδίζει παντού και πάντα ο Ολυμπιακός ακόμη και όταν σέρνεται, λες και πρόκειται για Προεδρικό διάταγμα, δεν το κατάλαβα ποτέ μου. Διότι ας αναλογιστούμε λίγο πως γίνεται και μια ομάδα χάνει έναν τίτλο, πότε η χρονιά της θεωρείται αποτυχημένη: μπορεί για παράδειγμα να μη «δέσουν» μεταξύ τους οι ποδοσφαιριστές, μπορεί να μην αντέξει στις υποχρεώσεις εντός και εκτός συνόρων ή ακόμη να φύγει στη μέση της περιόδου ο προπονητής. Τέτοιου είδους προβλήματα δεν επηρεάζουν ποτέ τον Ολυμπιακό καθώς στα δύσκολα βάζει στοργικά πλάτη η χούντα, για να τα ξεπερνάει. Ας σκεφτούμε μόνο πόσοι υπηρεσιακοί προπονητές με φτωχές ικανότητες και ελλιπή εμπειρία πήραν τίτλο στον πάγκο του. Τόσο σούπερ ομάδα είναι που να μη την αγγίζει κανένα πρόβλημα και να κατακτά 11 στα 12 πρωταθλήματα; Και γιατί η ίδια σούπερ ομάδα καταντά ο περίγελος έξω από τα όρια της επικράτειας της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Βασίλη Γκαγκάτση;

Δυστυχώς το κατεστημένο, ζοφερό κλίμα πνίγει κάθε ελπίδα ώστε το ποδόσφαιρο να γίνει και πάλι χαρά, διασκέδαση, παιχνίδι. Όμορφες ιστορίες και ποδοσφαιρικοί μύθοι αποδομούνται με συνοπτικές διαδικασίες προς ικανοποίηση του διορισμένου πρωταθλητή και του προέδρου του. Ποδόσφαιρο όμως δίχως μύθους δεν έχει αξία. Και φέρνω ένα απλό παράδειγμα: ο Ριβάλντο, η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική φυσιογνωμία που πέρασε από τη χώρα μας, εκδιώκεται απ΄ την προηγούμενη ομάδα του, καταλήγει σε αντίπαλη ομάδα πρόεδρος της οποίας είναι πρώην παίκτης που την σώζει από χρεοκοπία και μαζί την οδηγούν στην κατάκτηση του τίτλου έπειτα από πολλά χρόνια… Για κάτι τέτοιες ιστορίες αξίζει να ασχολείται κανείς με το ποδόσφαιρο και όχι για το ποιος την έχει μεγαλύτερη. Την τροπαιοθήκη… Αλλά και να κατακτούσε η ΑΕΚ τον τίτλο ποιο το νόημα αφού από την επόμενη κιόλας μέρα θα άρχιζε η απομυθοποίηση και οι ειρωνείες αφού εκείνοι πήραν δέκα μαζεμένα κάνοντας το ένα δώρο; Δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα, καμία γλυκύτητα.

Και πάει κάπως έτσι με φουλ φανατισμό, βία, αμπαλοσύνη και καφρίλα. Τιμητές των πάντων οι Πουρουπουπούδες, οι Μίχοι, η φυλλάδα ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ (που σε παίρνει απλό μαλάκα και σε κάνει πρωταθλητή της μαλακίας) και ο Τσουκαλάς, ζωντανό επιχείρημα στην φαρέτρα υποστηρικτών των εκτρώσεων.

Αν πράγματι η νεοσύστατη Super League έχει στόχο την επιστροφή του κόσμου και να μην πέφτει καρφίτσα στα γήπεδα, τότε πρέπει να αναλάβει η ίδια την Αρχή διαιτησίας και την αθλητική δικαιοσύνη και όχι η ΕΠΟ, η αποκαλουμένη και Εταιρεία Προστασίας Ολυμπιακού. Χωρίς αλλαγές στους δυο πυλώνες του ελληνικού πρωταθλήματος φοβάμαι πως σε λίγα χρόνια όχι μόνο θα πέφτει καρφίτσα, αλλά θα κάνει και περισσότερο θόρυβο από τους λιγοστούς φιλάθλους...

υγ. Αν τα παραπάνω ξενίζουν τον αναγνώστη που τυγχάνει ερυθρόλευκος και θεωρεί πως η μισή Ελλάδα τον μισεί επειδή τον ζηλεύει (έλεος!), του προτείνω το εξής απλό πείραμα: στον επόμενο ευρωπαϊκό αγώνα του Ολυμπιακού ας κλείσει τον ήχο της τηλεόρασης κι ας ακούσει εκείνο το βουητό επιδοκιμασίας που ακούγεται πάνω από κάθε ελληνική πόλη, όταν η ομάδα του δέχεται γκολ από ξένο σύλλογο.

Ο Πετρέλης ως Βέλτσος, ο Βέλτσος ως ανυπαρξία

2008-08-16T16:23:00.008+03:00

Συμβαίνει κάποιες φορές να ξεγλιστρούν στην σχεδόν δικτατορική playlist των ραδιοφωνικών σταθμών δημιουργίες που με αυτό που θέλουν να πουν καταφέρνουν να υπερβούν την ίδια τους την φόρμα και να ξεχωρίσουν, έστω κι αν το καλούπι τους είναι το καθιερωμένο ελαφροτράγουδο. Πρόσφατη τέτοια δημιουργία (ευχάριστη έκπληξη) το τραγούδι «Ξύπνα Θανάση» του συμμετέχοντα σε talent show Θάνου Πετρέλη, σε στίχους του επιτυχημένου (στο είδος του) Φοίβου. Το τραγούδι περιγράφει πολύ εύστοχα καταστάσεις και συμπεριφορές της ελληνικής κοινωνίας και θέτει ξεκάθαρα το πιο ουσιαστικό ερώτημα των ημερών μας: που πάμε;

Ενδεικτικά μερικοί στίχοι: «Είναι η γενιά του facebook των emo και του καφέ», «τσάμπα παλεύεις με τα σίδερα θα στο ξαναπώ, γουστάρει πλαδαρούς φαρδύκωλους με Rolex χρυσό», «λάβε δράση είναι η ώρα μηδέν, μωρό δεν πέφτει άμα δεν έχεις ένα turbo cayenne», «δεν ενδιαφέρεται για καλλιτέχνη με ιδανικά, ψάχνει μεγάλο βιοτέχνη με χοντρό κουμπαρά», «δουλεύω σαν το σκύλο μπας και πάρω μια Mercedes», «δεν είναι ο Βούδας ο Αλλάχ δεν είναι ούτε ο Χριστός, είναι δολάριο το Euro και ο μαύρος χρυσός», «Παιδιά υπάρχει κρίση, αντίθετα στην φύση, παρέα όλοι πάμε, μ' ανάθεμα που πάμε».

Οι παραπάνω διαπιστώσεις ίσως να μη καλύπτουν το χαώδες κενό που αφήνει η ελληνόφωνη (μα καθόλου ελληνική) διανόηση αλλά είναι προτιμότερες από διανοουμενίστικα παραληρήματα και τσιτάτες ασυναρτησίες που τελικά ούτε τον μοναδικό τους σκοπό καταφέρνουν να εκπληρώσουν, αυτόν της εφήμερης, πνευματώδους περιαυτολογίας. Το απόσπασμα από την συνέντευξη του πανεπιστημιακού, Γιώργου Βέλτσου (BHMagazino 6.7.08) είναι αποκαλυπτικό:

«Ο Βέλτσος δεν υπάρχει. Υπάρχει το ομοίωμά του κάθε φορά. Η μάσκα του κάθε φορά. Το ομοίωμα το οποίο καλύπτει ένα προηγούμενο ομοίωμα, ad infinitum, σαν το κρεμμύδι, όπου κανείς, βγάζοντας τις μάσκες, τα ομοιώματα, μπορεί να φτάσει στο μηδέν, στο τίποτα. Αυτός που είναι κάτι είναι ο μη Βέλτσος, ο αντι-Βέλτσος».

Συγκρίνοντας στίχους και συνέντευξη βάσει του αρχαίου χρήσιμου ρητού «σοφόν το σαφές», ο απλός παρατηρητής καταλήγει στο συμπέρασμα πως ο Θάνος Πετρέλης είναι λαμπρότερος στοχαστής από τον Γιώργο Βέλτσο, κρίση που θα ήταν πράγματι ισοπεδωτική αν είχε μείνει κάτι όρθιο από παρόμοιες παπαρολογίες που εκτοξεύουν αφειδώς κι άλλα επιφανή πρόσωπα της ελληνόφωνης διανόησης. Μιας στρατευμένης, κρατικοδίαιτης διανόησης, καθόλου ετερόκλητης, μονόχνωτης και μηδενιστικής.

«Η Ελλάς είναι μία από τις ελάχιστες χώρες, αν όχι η μοναδική, η οποία ζει κάτω από την καταθλιπτική επιρροή της Αριστεράς. Οι οργανικοί διανοούμενοι της χώρας μας (πανεπιστημιακοί, συγγραφείς, δημοσιογράφοι), όλοι όσοι διαμορφώνουν τους όρους του δημοσίου διαλόγου, ανήκουν στην Αριστερά. Δείτε τα αποτελέσματα των εκλογών στους πανεπιστημιακούς καθηγητές και τους δημοσιογράφους της ΕΣΗΕΑ, νομίζει κανείς ότι βρισκόμαστε σε χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού.» (Χρήστος Χαρίτος)

Ο ελληνόφωνος διανοούμενος αποτελεί μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως. Μίξη αριστερού που κατηγορεί τον ατομοκεντρισμό από συνήθεια, ενώ ο ίδιος έχει σκαρφαλώσει στις ανώτερες βαθμίδες ιδιοτέλειας, δεν χάνει ευκαιρία να κατακρίνει, να λοιδορήσει και να λασπολογήσει κάθε τολμητία που του θυμίζει ψήγματα συλλογικότητας. Πως να “βρεθούμε”, να συν-εννοηθούμε, να δούμε τελικά που πάμε όλοι μαζί, τι θα γίνει με το εμείς όταν η μόνη έγνοια των καλλιεργημένων του τόπου είναι η συστηματική αποδόμηση της έννοιας της πατρίδας. Γιατί πως αλλιώς να πούμε το συλλογικό εμείς, τους θεσμούς, τα ήθη, την όποια σύγχρονη κουλτούρα μας εκτός από πατρίδα, λέξη απαγορευμένη και κυρίως διαστρεβλωμένη του κανονικού της νοήματος;

Είναι να λυπάται κανείς τους καλλιεργημένους (υποτίθεται) αυτού του τόπου. Βασανισμένοι και χαμένοι στον αδιέξοδο μηδενισμό τους βασανίζουν και όλους τους υπόλοιπους. Αντί να πάρουν θέση για τα καυτά και πολύπλοκα προβλήματα (ναρκωτικά, υπογεννητικότητα, διαφθορά, ανεργία, παιδεία, εξωτερική πολιτική) βραδυφλεγείς βόμβες στα θεμέλια της κοινωνίας, σκιαμαχούν με «αντιπάλους» που δηλώνουν πολλά και για τη δική τους ποιότητα. Η κριτική τους συνήθως επικεντρώνεται στις ανέξοδες, εθνικιστικές κορώνες του παπα-Άνθιμου, στα τραγουδάκια της Καλομοίρας ή στα τηλεοπτικά πλάνα του τέως βασιλέως Κωνσταντίνου στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Μέχρι εκεί μπορούν…

Θα περίμενε κάποιος η ελληνική διανόηση να στήσει πνευματικούς δρομοδείκτες, να εμπνεύσει, να προτείνει, να παρακολουθήσει τα συμβαίνοντα στο διεθνές περιβάλλον και να τα προσαρμόσει χωρίς πιθηκισμούς στις δικές μας ανάγκες, να παθιάσει, να παθιαστεί, να αφυπνίσει και να συγκρουστεί με τα κακοφορμισμένα προβλήματα μας, με ανιδιοτέλεια και στοχευμένη δράση. Τίποτα όμως. Ο τύπος διανοουμένου που παράγει η ελλαδική παρακμή αρέσκεται να πλασάρεται ως...ψαγμένος αλλά με την απνευμάτιστη νιρβάνα που τον δέρνει το πιο ψαγμένο πάνω του είναι η μύτη του.

Θα αποτελούσε αισιόδοξο σημάδι και ελπίδα εξόδου από τον παθολογικό ύπνο αν η ελληνική διανόηση καταδίκαζε ξεκάθαρα και κατηγορηματικά την απροκάλυπτη βία στα ελληνικά πανεπιστήμια από την μαφία των καθοδηγούμενων μειοψηφιών, της ασυδοσίας και του φασισμού, θα ήταν ευχής έργο να βάλει πλάτη ώστε να αλλάξουν επιτέλους χρόνιες πρακτικές και αντιλήψεις που έχουν καθηλώσει το ελληνικό πανεπιστήμιο.

Αντιθέτως, ακόμη ηχεί στα αυτιά μου τοποθέτηση για τον νόμο-πλαίσιο πανεπιστημιακού καθηγητή σε τηλεοπτικό πάνελ:

«Πρώτον, δεν υπάρχουν αιώνιοι φοιτητές γιατί ο αιώνας κρατάει εκατό χρόνια!
Δεύτερον…»

Η Άλλη γνώση της Σχέσης

2008-04-25T01:07:00.004+03:00

«Το μόνο που μπορεί κανείς να αντιτάξει στην αναζήτηση αντικειμενικής γνώσης για την μεταφυσική πραγματικότητα, είναι ότι υπάρχουν και στην τωρινή εμπειρική μας αμεσότητα γνώσεις που δεν κατακτώνται απλώς με την διανοητική και την προσληπτική των πληροφοριών δυνατότητά μας. Υπάρχουν γνώσεις οι οποίες κατορθώνονται μέσα από την αμεσότητα της σχέσης»

« Η πίστις αναπόδεικτος γνώσις εστίν. Ει δε γνώσις εστίν αναπόδεικτος, άρα σχέσις εστίν υπέρ φύσιν η πίστις » (Μάξιμος ο Ομολογητής). Η πίστη (κατά την Ορθοδοξία) δεν είναι το αντίθετο της γνώσης, αλλά μία εκδοχή της, και ενώ διαφέρει από τη γνώση, διότι η πίστη στερείται αποδεικτικότητας, ωστόσο δεν αντιτίθεται στη γνώση. Φιλοσοφία και θεολογία δεν είναι ανταγωνιστές, αλλά συναγωνιστές του γνωσιολογικού αθλήματος.

(Βυζαντινή φιλοσοφία/εγκυκλοπαίδεια Δομή)

Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως Πρωταθλήτρια Super League 2007-2008

2008-04-23T23:35:00.001+02:00

"Η καρδιά του πρωταθλητή"

2008-04-09T00:26:00.007+02:00

Βρείτε τις διαφορές και κερδίστε 3 πόντους στα χαρτιά , εκτός γηπέδου, εύκολα και ανώδυνα!
Γιατί να κουράζεστε;

Κίτρινη, λεπτή ειρωνία...

2008-03-31T19:59:00.003+02:00

Πιέσεις...

2008-03-10T21:44:00.010+02:00

Διαβάζουμε στα σχετικά ρεπορτάζ των εφημερίδων για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, πως "το ερώτημα που βασανιστικά απασχολεί την Αθήνα είναι τι πλήγμα αντέχει πολιτικά να υποστεί η Ελλάδα και πως διασφαλίζεται μία ισορροπία μεταξύ των ισχυρών εσωτερικών πιέσεων και εκείνων που ασκούνται απο τον διεθνή παράγοντα, κυρίως δε, τον αμερικανικό". Μάλιστα. Εγώ τώρα γιατί νομίζω οτι το παρακάτω απόσπασμα του συνονόματου, απαντά καθαρά στο αφελέστατο ερώτημα και ταυτόχρονα φανερώνει προς τα που πρέπει να κοιτά η πολιτική ηγεσία;

Ίωνος Δραγούμη, Μαρτύρων και ηρώων αίμα

«… δεν με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση μία κυβέρνηση που δεν τη σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το έθνος, και το ξέρω επειδή γι’ αυτό ίσα ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μου έρχεται σιχαμός και καταφρόνια. Άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι, ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό. Σ’ όποια γωνιά του Ελληνισμού κι αν βρεθώ, θα πασχίζω πάντα να δυναμώνω, να ξυπνώ, να ζωντανεύω την ψυχή του, και ας γίνη ό,τι γίνη. Ξυπνώ κάθε ύπνο, κεντρίζω κάθε βαρεμό, συνδαυλίζω κάθε στάχτη, ξεσκεπάζω κάθε σπίθα κρυμμένη και ανάβω κάθε φωτιά σβησμένη, βγάζω κάθε πνοή κουρασμένη και παίζω κάθε χορδή σιωπηλή. Ξυπνώ, ξυπνώ, ξυπνώ και γι’ αυτό με λέν και ξυπνητήρι…»

Μπρεχτική ειρωνία...

2008-03-10T21:11:00.003+02:00

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

Πράγματι, με συλλαλητήρια δεν γίνεται εξωτερική πολιτική! Επειδή το πιστεύω αυτό ακράδαντα, θα ήθελα να το θυμίσω σε όλους εκείνους που κατεβάζουν κάθε τόσο τους οπαδούς τους, σε κάθε είδους «επαναστατική γυμναστική», πότε για το Αφγανιστάν, πότε για το Ιράκ, πότε για το Ιράν, πότε για το Λίβανο. Να μη το θυμούνται μόνον όταν πρόκειται για εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για το Σχέδιο Ανάν και το Μακεδονικό…

Θα προσέθετα, μάλιστα, ότι με συλλαλητήρια δεν γίνεται ούτε ανάπτυξη, ούτε κοινωνική πολιτική. Αυτό παρακαλώ να το θυμούνται όλοι εκείνοι που κλείνουν την Αθήνα καθημερινά, για πάσης φύσεως συντεχνιακά αιτήματα. Και ξαφνικά τους πιάνει αμόκ όταν γίνονται συλλαλητήρια που αγγίζουν τη μεγάλη πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας.

Η επίσημη Ελλάδα δεν αντιδρούσε στον ψευτο-μακεδονικό αλυτρωτισμό επί σαράντα επτά χρόνια – από το 1944 ως το 1991. Γι’ αυτό χρειάστηκαν τα συλλαλητήρια το 1992-93. Επειδή ακριβώς ΔΕΝ είχαμε εξωτερική πολιτική επί τόσες δεκαετίες, χρειάστηκαν τα συλλαλητήρια τότε...

Σήμερα ο Καραμανλής έχει πολιτική κι εννοεί ότι θα ασκήσει βέτο. Οπότε, συλλαλητήρια αντίστοιχα με του 1992 δεν φαίνεται να χρειάζονται για την ώρα. Αλλά μη τρελαινόμαστε κι όλα: Μια υπόμνηση για τα «έσχατα όρια υποχώρησης» του Ελληνικού λαού, σίγουρα δεν βλάπτει.

Αν κάτι ζημίωσε τη χώρα τις τελευταίες μέρες δεν είναι οι «εκδηλώσεις διαμαρτυρίας» στη Θεσσαλονίκη. Είναι η απεργία που νέκρωσε την Τράπεζα της Ελλάδας, το Χρηματιστήριο και τις συναλλαγές της χώρας με το εξωτερικό. Καθώς και τα black out της ΔΕΗ, πάλι από «απεργιακές κινητοποιήσεις». Αυτή η συντεχνιακή ζούγκλα όντως εκθέτει τη χώρα στο εξωτερικό. Αλλά γι' αυτά δεν βλέπουμε να διαμαρτύρεται κανείς. Οι διαμαρτυρίες για το Μακεδονικό τους πείραξαν…

Ο ελληνικός λαός θα «σηκωθεί από τον καναπέ», για θέματα που πρωτίστως τον αφορούν, τον αγγίζουν και τον ενώνουν. Όχι για μακρινούς εξωτικούς τόπους, τα προβλήματα των οποίων, συχνά δεν πολύ-καταλαβαίνει. Ούτε για συντεχνιακά αιτήματα που τον διχάζουν και τον προκαλούν…

Συγγνώμη, παιδιά, που εξακολουθεί να μας συγκινεί το Μακεδονικό. Έχετε δίκιο. Αυτός ο λαός δεν είναι «αντάξιος» της «προοδευτικότητας» των «ταγών» του. Δεν έχετε παρά να ακολουθήσετε τη συμβουλή του Μπρέχτ: Αν ο λαός δεν σας καταλαβαίνει, γιατί δεν… αλλάζετε λαό;

Μια παρατήρηση μόνο: Ο Μπρέχτ το είπε αυτό ειρωνικά. Το είπε για να στηλιτεύσει τις «προοδευτικές» ηγεσίες της εποχής του, που είχαν χάσει την επαφή τους με την κοινωνία κι είχαν μετατραπεί σε «νέους δυνάστες».
Δεν το εννοούσε ο άνθρωπος...

[ απο το Δίκτυο 21 ]

Παναθηναική Μασκαράτα!

2008-03-04T17:28:00.018+02:00

Με αφορμή μιας προκλητικής ανακοίνωσης και με την ευκαιρία προσκλήσεως αλυσιδωτού blogoπαίγνιου απ’ τον πανμέγιστο μπλόγκερ Narita και την γλυκύτατη Kiara (κάτι χρωστάω σε σένα) ακολουθεί ποστ σε αποκριάτικο mood, ελευθεριάζουσας άμα και διονυσιακής εμπνεύσεως, που ελπίζω και δεν θέλω να παρεξηγηθεί. Αν πάλι παρεξηγηθεί, ξυδάκι απ΄ την Κρήτη που τσούζει κιόλας…

Κανόνας του παιχνιδιού να πιάσω λέει το βιβλίο που βρίσκεται εγγύτερα σε μένα (πως βαριέμαι ν’ απλώσω το χέρι μου), να το ανοίξω (αρχίζει να κουράζει...), να γυρίσω έπειτα στην σελίδα 123 (ωφ θέ μου!) και να την αντιγράψω στο μπλογκ μου (πτώμα έγινα άλλη φορά δεν παίζω χμ!). Δεν φέρω καμία ευθύνη που το βιβλιαράκι δίπλα μου είναι από την πολύ καλή δουλειά του Ηλία Γκάρλα, «Που είναι το σύνθημα, οέο;» με ανθολογημένα περισσότερα από χίλια οπαδικά συνθήματα όλων των ελληνικών ομάδων (εκδόσεις http://www.synthima.gr/).

Οπότε αναγνώστη σου προσφέρω την σελίδα 123 χωρίς καμία λογοκρισία (δεν τη μπορώ) και ένα κουιζάκι που όποιος/α το βρει κερδίζει μια καλόγουστη στα χρώματα της Άνοιξης γραβάτα, από την πλούσια συλλογή των αδερφών Γιαννακόπουλων:

455.

«Μαλάκες Ολυμπιακοί την ώρα που νυχτώνει ο,ο,ο

την πούτσα θα σας χώνουμε εκεί στη Βαρκελώνη!»

456.
«Τα λεφτά στον κώλο γαμώ το λιμάνι όλο!»

457.
«Και μες και μες τη λεωφόρο
σας γαμή σας γαμήσαμε τον κώλο,
θα ξενερώ θα ξενερώσουν πολύ
οι βάζελοί την Κυριακή!»

458.
«Αρχιμηνιά και αρχιχρονιά θα σας γαμήσουμε ξανά
και μες και μες τη λεωφόρο
σας γαμη σας γαμήσαμε τον κώλο!»

________________

Και μετά το πολιτισμικό σοκ από την ξεχειλίζουσα οπαδική τεστοστερόνη της κερκίδας, που έρχεται ως υποκατάστατο αγωνιστικής αγαμίας (ναι για την ομάδα μου μιλώ) και αφού προσθέσω πως η λέξη μασκαράτα του τίτλου σημαίνει όμιλος ή πομπή μεταμφιεσμένων, δίνω το κουίζ που κλείνει τούτο το εντελώς χύμα σημείωμά μου.

Κουιζ: Ποιας μεγάλης (εκατό χρονών περίπου) Ποδοσφαιρικής Ανώνυμης Εταιρίας πρόεδρος, είναι ο (επίσης περίπου) Οβελίξ ανάμεσα στις κυρίες;

Να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στα σμιχτά του φρύδια, στο γεμάτο νάζι –νιαου νιαου βρε γατούλα- βλέμμα του αλλά και στο ανεπανάληπτο σκέρτσο του σώματός του.

υγ. κομμάτι απο κέικ...

Πέρα απο λούτρινα αρκουδάκια

2008-02-14T09:08:00.006+02:00

Όταν γεννιέται ο έρωτας, γεννιέται η ζωή. Έκθαμβοι ψηλαφούμε την ένδεια του βίου να μεταμορφώνεται σε πλούτο απρόσμενο ζωής. Καθημερινές στιγμές ρουτίνας μεταλλάζουν σε εμπειρία γιορτής, γιατί η καθημερινότητα σαρκώνει τώρα την αμοιβαιότητα της σχέσης.

Ούτε χρόνος υπάρχει με παρελθόν και μέλλον, ούτε χώρος εγγύτερος και απώτερος. Ο χρόνος είναι μόνο παρόν, κι ο χώρος μόνο αμεσότητα παρουσίας. Χώρος αχώρητος η αδιάστατη εγγύτητα του Άλλου, και άχρονος χρόνος η πληρωματική διάρκεια της αμοιβαίας αυτοπροσφοράς.

Στο πρώτο σημάδι αμοιβαιότητας που μας χαρίζει ο Άλλος, επενδύουμε όλη τη φυσική μας ορμή για ζωή. Δίχως κρατούμενα και δίχως μέτρο.

Ζούμε για τον Άλλον και χάρη στον Άλλον.

Τα δίνουμε όλα, τα παίζουμε όλα. Κάθε εξασφάλιση, κάθε σιγουριά. Τους δεσμούς και τις οφειλές μας. Το καλό μας όνομα, το κύρος ή τη φήμη μας. Τα σχέδια μας, τις ελπίδες μας.

Έτοιμοι για όλα, ακόμα και για το θάνατο, για χάρη του αγαπημένου.

_______________

Άστρο του Κωνσταντίνου Βήτα σε ένα συγκινητικό, καθόλου συνηθισμένο βιντεοκλιπ.
Απόσπασμα απο το "Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων" του Χρήστου Γιανναρά.

Α ρε Νικόλα ψυχάρα

2008-02-13T02:12:00.002+02:00

Τους Αεκτζήδες δεν μπορείς να τους καταλάβεις με την κοινή αθλητική λογική. Το λέμε και μεταξύ μας:

Αλλη Εντελώς Κατάσταση!

Να είσαι ΑΕΚ δεν εξηγείται, βιώνεται. Έχει έντονη μεταφυσική τούτη η ομάδα και όσο περισσότερο το ψάχνω τόσο βεβαιώνομαι. Συζητώντας με γαυροβάζελους και αδυνατώντας να βγάλουν άκρη με ενωσίτικους προβληματισμούς, καταλήγουν πάντα στο «σεις οι Αεκτζήδες κάνετε πολιτική και όχι ποδόσφαιρο» και τους δίνω δίκαιο εν μέρει. Όταν ασχολείσαι συνέχεια με το πόσο μεγάλη την έχεις… την συλλογή από κύπελλα, γιατί να ασχοληθείς με βαθύτερα πράγματα; Ο τίτλος να κατακτιέται και ο άλλοι να πάνε να γα...μπιπ. Είναι καταγεγραμμένο σε κασέτες το ήθος τους, κασέτες που βάζω και τις ακούω κάθε φορά που ετοιμάζουν τις φιέστες τους. Τέλος πάντων.

Απο μικρό παιδί έχω νιώσει αρκετές φορές αυτό το «κάτι» της ομάδας μου και ειδικά στην Κωνσταντινούπολη, όταν λίγα μέτρα μακριά απο τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο άκουγα να δηλώνει συγκινημένος πως «η ΑΕΚ είναι ιδέα και αι ιδέαι δεν αποθνήσκουν». Ίδιο συναίσθημα και στο Ολυμπιακό Στάδιο με 65.000 να βλέπουν την δήλωση στα video walls και το μισό γήπεδο να σταυροκοπιέται βουρκωμένο. Ήταν και η πίεση μεγάλη τότε, βρισκόμασταν στο χείλος του γκρεμού τι να λέμε. Απλά, περασμένα…

Αναμφισβήτητα είναι σωστό να λέγεται πως το ταξίδι-προσκύνημα για τα 80χρονα της ομάδας και οι δηλώσεις του Οικουμενικού καθόρισαν την ιστορική μας αυτοσυνειδησία για τα επόμενα εκατό χρόνια, αλλά ακόμη πιο σωστή είναι η διαπίστωση πως η πολιτική είναι (και) διαχείριση των συμβόλων. Τα σύμβολα αξιοποιούνται καλύτερα επικοινωνιακά όταν το timing είναι κατάλληλο, αλλιώς χάνουν την δυναμική τους.

Γι’ αυτό και θα πρέπει να αποφεύγονται άκαιρες δηλώσεις όπως οι χθεσινές του Νίκου Κωστένογλου την στιγμή που ο κόσμος αγωνιά για τα τρέχοντα, αμιγώς ποδοσφαιρικά θέματα (εύρεση προπονητή, εντεκάδα, πρωτάθλημα κλπ.).

Τέλος, εύχομαι ο νέος προπονητής που θα έρθει να διαχειριστεί καλύτερα το ποδοσφαιρικό υλικό που θα έχει στα χέρια του. Οι πληροφοριοδότες μου μιλάνε για Ντεσάμπ. Μακάρι.

Μακριά πάντως από Μουρίνιο. Μακριά!

________________

Η φωτογραφία είναι από το επετειακό dvd «Επιστροφή εις την Πόλιν» για τα 80 χρόνια της ΑΕΚ και πίσω απ' τον Κωστένογλου διακρίνεται η αφεντιά μου. Όχι ο γεράκος με το μουστάκι αναγνώστη!
Το ομορφόπαιδο(;) με το μαύρο πουκάμισο…

Στίχοι

2008-02-08T21:30:00.001+02:00

Με τις blogoπροσκλήσεις δεν τρελαίνομαι ιδιαίτερα αλλά όταν προσκαλεί η καλή μας η Kiara είναι σαν να καλείται ο Πάνθρο από το μάτι της Θαντέρα. Γίνεται να μην ανταποκριθεί; Δεν γίνεται. Οπότε προσπερνώ την αποτυχημένη μου παρομοίωση και παραθέτω τέσσερα ποιήματα, που όμως δεν είναι των αγαπημένων μου ποιητών (Ελύτη, Σαχτούρη και Τ.Σ Ελιοτ). Το πρώτο ποίημα είναι ένα δρακουλιάρικο από Νορβηγία, το δεύτερο το αφιερώνω στους φίλους μου τους Βάσκους και στον αγώνα τους, το τρίτο είναι Αγιορείτικο σαν προσευχή και κλείνω με Φερνάντο Πεσσόα, χάρισμα σε όσους νομίζουν πως με ξέρουν από μερικές χιλιάδες λέξεις στην έρημο του Διαδικτύου…

Μαύρα Φτερά

Ο Θεός μέσα μου μικραίνει και το πνεύμα σβήνει.
Ο βρικόλακας δυνάμωσε ρουφώντας την καρδιά μου.
Τώρα με σκεπάζει με τα πλατιά φτερά του και
γελάει μ’ ένα διαβολικό χαμόγελο
Το ρύγχος του βρίσκει την αρτηρία μου, σαν ένα φιλί,
και του δίνω το αίμα μου.
Με κάθε ρουφηξιά ο Θεός μικραίνει και το πνεύμα εξασθενίζει.
Ένα κίτρινο πρωινό μιας πράσινης μέρας
ένα κόκκινο δειλινό σε μια γαλάζια νύχτα - αποχαιρετώ.
Ο βρικόλακας χαμογελάει: σπάει ο αυλός της νιότης

~~~~~

Θα υπερασπίσω
το σπίτι του πατέρα μου.
Ενάντια στους λύκους
Ενάντια στη ξηρασία,
Ενάντια στην τοκογλυφία,
Ενάντια στη δικαιοσύνη,
Θα υπερασπίσω
Το σπίτι του πατέρα μου.
Θα μου αφαιρέσουν τα όπλα
Και με γυμνά τα χέρια θα υπερασπίσω
Το σπίτι του πατέρα μου.
Θα μου κόψουν τα χέρια
Μα με τα μπράτσα θα υπερασπίσω
Το σπίτι του πατέρα μου
Θα μ' αφήσουν χωρίς μπράτσα
Δίχως ώμους
Και δίχως στήθος
Και με την ψυχή μου θα υπερασπίσω
Το σπίτι του πατέρα μου.
Θα πεθάνω,
Θα χαθεί η ψυχή μου,
Θα χαθεί η γενιά μου
Μα το σπίτι του πατέρα μου
Θα μείνει
Όρθιο

~~~~~

Σιωπή

Είναι καιρός να σωπάσω
δεν έχω κάτι άλλο να πω
και κάτι να προσθέσω
όταν όλα σωπαίνουν μια μέρα
καλύτερα να μάθω να κλαίω
να προσεύχομαι δίχως λόγια
να χαθώ για να σας βρω
αδελφοί σκοτωμένοι
απ' τις σφαίρες των λόγων μου

~~~~~

Ζητώ συγνώμη

Ζητώ συγνώμη που δεν απαντώ
Αλλά λάθος δικό μου δεν είναι
Που δεν αντιστοιχώ
Σ’ αυτόν που σε μένα αγαπάτε
Ο καθένας μας είναι πολλοί
Εγώ είμαι αυτός που νομίζω πως είμαι.
Άλλοι με βλέπουν αλλιώς
Και πάλι λάθος κάνουν.
Μη με παίρνετε για άλλον
Κι αφήστε με ήσυχο.
Αν εγώ δε θέλω
Να βρω τον εαυτό μου
Γιατί οι άλλοι για μένα ψάχνουν;

Πρόβατο επι σφαγή το Αεκάκι (update ΙΙ)

2008-02-04T23:27:00.000+02:00

Η κατασκευή που ονομάστηκε Σουπερ Λιγκα (Super League ουαου!) και υποτίθεται ήταν μια νέα αρχή για ισονομία που θα έφερνε τον κόσμο στα γήπεδα κλπ. θυμίζει όλο και περισσότερο εκείνο το παραμύθι με τον αλκοολικό αρκούδο που μεθούσε τόσο πολύ, που κάθε μέρα χτύπαγε την γυναίκα του και έσπαγε το σπίτι.

Τελικά έπαψε να πίνει, αποτοξινώθηκε και πήγαινε στο γυμναστήριο.

Για να δείξει μάλιστα πόσο υγιής και δυνατός έγινε, κάθε μέρα χτύπαγε την γυναίκα του και έσπαγε το σπίτι...

_________________

Απογοητευμένος και στενοχωρημένος εμφανίστηκε μετά το τέλος του αγώνα με τον Πανιώνιο ο Ντέμης Νικολαϊδης. Ο πρόεδρος της ΠΑΕ ΑΕΚ έδωσε το παρών στη συνέντευξη Τύπου και μίλησε στους δημοσιογράφους με αφορμή τη διαιτησία της κυριακάτικης αναμέτρησης.

Ο ισχυρός άνδρας της ΑΕΚ άφησε ξεκάθαρες αιχμές για τη δύναμη που έχουν οι άλλες ομάδες εκτός αγωνιστικού χώρου, εξέφρασε τα παράπονά του για τη διαιτησία, ενώ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να αποχωρήσει μετά το τέλος της χρονιάς κι αφού πρώτα κάνει «ταμείο».

Αναλυτικά:

"Σήμερα ήταν σκληρό το χτύπημα. Δεν ξέρω γιατί στενοχωριέμαι ενώ περιμένω να γίνει αυτό. Πάντα είχα λόγο αισιοδοξίας, έλεγα εντάξει θα παίξουμε καλύτερα, αλλά άλλοι λόγοι υπήρχαν και χάναμε. Σήμερα μετά από 3,5 χρόνια ήταν σκληρό το χτύπημα που θύμισε άλλες εποχές.

Δεν μπορώ να απευθυνθώ και κάπου. Που; Στην Πολιτεία; Ανύπαρκτη. Δεν είναι φαινόμενο μόνο του ποδοσφαίρου. Ο καθένας στον τομέα του το ίδιο μπάχαλο θα βλέπει παντού. Στην ΕΠΟ; Στην Σούπερ Λίγκα; Που ήμουν ένας από τους πρώτους που τη δημιουργήσαμε. Η ΑΕΚ δεν είναι μια προσωπική εταιρία. Αφορά πολύ κόσμο. Στα 3,5 χρόνια δεν πρόλαβα να αγαπήσω το ποδόσφαιρο όπως θα ήθελα. Φέτος ρίξαμε βάρος στο μεταγραφικό κομμάτι, αφήνοντας λίγο πίσω τα οικονομικά προβλήματα. Ό,τι έκανα ως παίκτης κάνω και ως πρόεδρος. Νομίζω ότι θα έχουμε τύχη, θα νικάμε, και θα ξεπερνάμε και τις διαιτησίες και τη δικαιοσύνη.

Το σίγουρο είναι ότι η ΑΕΚ από εδώ και πέρα θα παλεύει κάθε ματς με αξιοπρέπεια και στο τέλος θα δούμε. Γίνονται και θαύματα. Κοιτάμε μια βαθμολογία, η οποία είναι «ψεύτικη». Με αυτό το ποδόσφαιρο που παίζει η ΑΕΚ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 7 πόντους μπροστά. Θα ξεχαστεί κι αυτή η διαιτησία και θα ασχολούμαστε γιατί δεν μπήκε πιο νωρίς ο Παππάς ή ο Καλόν. Γκρίνια, θα φταίει ο προπονητής και ο κόσμος θα φεύγει από το γήπεδο.

Θα πρέπει να παίζουμε καλά, να έχουμε πολύ κόσμο στο γήπεδο. Εμείς δεν θα πάρουμε ποτέ μέρος σε αυτό το σύστημα. Ημουν προβληματισμένος γιατί δεν είχαμε πολύ κόσμο στο γήπεδο. Μήπως δεν παίζαμε καλά; Εμένα μου φαίνονται λίγοι και οι 20 χιλιάδες που έρχονται φέτος. Βάζουμε λεφτά, κάνουμε μεταγραφές, θέλουμε το πρωτάθλημα αλλά άλλοι είναι πιο δυνατοί σε άλλο επίπεδο. Και πάντα θα είναι όσο είμαστε εμείς. Εμείς είμαστε υπερήφανοι. Αισθάνομαι συνυπεύθυνος σε όλο αυτό και αισθάνομαι ότι κι εγώ κοροϊδεύω τον κόσμο. Είμαι στενοχωρημένος, αλλά όχι απαισιόδοξος. Ας τελειώσει η χρονιά και το πώς θα συνεχίσουμε θα το δούμε στο τέλος. Θα τα δώσουμε όλα να πάρουμε το πρωτάθλημα, όσο δύσκολο κι αν είναι".

[ απο contra.gr ]

Εναλλακτικός τίτλος του post : Με τον σταυρό στο χέρι!

UPDATE 6.2.08

Αντιδρά

Το ξέσπασμα του Ντέμη Νικολαΐδη την περασμένη Κυριακή, μετά το τέλος της αναμέτρησης με τον Πανιώνιο έχει και συνέχεια. Ο πρόεδρος της ΠΑΕ ΑΕΚ αποφάσισε να μην παραστεί στη σημερινή συνεδρίαση της Σούπερ Λίγκας, ως ένδειξη διαμαρτυρίας αλλά και απογοήτευσης από την συμπεριφορά της διοργανώτριας αρχής στο πρωτάθλημα. Πάντως, ο ισχυρός άνδρας των «κιτρινόμαυρων» απέχει γενικότερα από τις συνεδριάσεις μεταξύ των μελών της Σούπερ Λίγκας, αφού πιστεύει ότι τα λεγόμενα του και οι απόψεις του δεν θα κατανοηθούν και δεν θα πραγματοποιηθούν οι σκέψεις του.

Στο μεταξύ, υπάρχει φημολογία-που δεν έχει επιβεβαιωθεί ως τώρα-ότι οι μέτοχοι της ΠΑΕ ΑΕΚ θα εκδώσουν ανακοίνωση με την οποία θα παίρνουν θέση για τα τελευταία γεγονότα και πιθανώς θα καταθέσουν προτάσεις για το νέο πρωτάθλημα, προκειμένου να αποφευχθούν τα παρατράγουδα της φετινής σεζόν.

Ζήτησε πόθεν έσχες

Ο Ντέμης Νικολαΐδης είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον υφυπουργό Αθλητισμού, Γιάννη Ιωαννίδη, ζητώντας του να εφαρμοστεί το πόθεν έσχες στους προέδρους και τους διαιτητές. Ο τελευταίος απάντησε στον πρόεδρο της ΠΑΕ ΑΕΚ πως για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να υπάρξει επώνυμη καταγγελία, καθώς και αποδείξεις.

[ απο sport-fm.gr ]

Εισαγγελέας για το... μηχάνημα

Την παρέμβαση τον αθλητικού εισαγγελέα, Κώστα Σιμιτζόγλου προκάλεσαν οι δηλώσεις που έκανε ο Νίκος Λυμπερόπουλος, μετά το τέλος του αγώνα ΑΕΚ - Πανιωνίου, το βράδυ της περασμένης Κυριακής στο Ολυμπιακό Στάδιο, γύρω από τη διαιτησία.

Ο Λυμπερόπουλος υποστήριξε για τη φάση που δε καταλογίστηκε το πέναλτι στον Ριβάλντο ότι «ήταν καθαρή περίπτωση πέναλτι. Στο ημίχρονο, ρώτησα τον επόπτη (σ.σ Ουζούνογλου) γιατί δεν σήκωσε τη σημαία και αυτός μου απάντησε ότι πάτησε το κουμπί αλλά ήταν χαλασμένο το μηχάνημα και δεν το άκουσε ο διαιτητής».

Ορμώμενος απ’ αυτές τις δηλώσεις ο κ. Σιμιτζόγλου θα ερευνήσει αν το διαιτητικό λάθος οφείλεται σ’ ένα τυχαίο γεγονός ή αν 'κρύβεται’ πίσω από την διαιτησία της αναμέτρησης «βρώμικο παρασκήνιο»...

Τώρα, πλέον, απομένει να κληθούν για να δώσουν εξηγήσεις τόσο ο διαιτητής Θεόφιλος Φωτιάδης όσο και οι βοηθοί του, Θανασακούδης και Ουζούνογλου, για να διαπιστωθεί αν όντως υπήρξε δόλος σε βάρος της ΑΕΚ, προκειμένου να κατανεμηθούν οι ευθύνες.

[ απο sports.e-go.gr ]

Ο επόμενος

2008-01-31T03:30:00.000+02:00

Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (1939-2008) θα μείνει στην Ιστορία ως ο ποιμενάρχης που έβγαλε την Εκκλησία από την καθιερωμένη αδράνεια και προσέγγισε την κοινωνία που περίμενε λόγο αγαπητικό, λόγο διαφορετικό και «Άλλο»…

Η Εκκλησία πρέπει να μιλάει και θα μιλάει. Δεν πρόκειται απλά για ζήτημα πολιτικής ορθότητας ή δικαιώματος στην άποψη, όπως διατυμπανίζουν μερικοί που εσκεμμένα δείχνουν να αγνοούν την βιωματική σχέση του Έλληνα με την Ορθοδοξία. Κάθε θεσμός θα πρέπει να υπηρετεί δικές μας ανάγκες και να λειτουργεί σεβόμενος τις ιδιαιτερότητες του δικού μας λαού. Αν το ουδετερόθρησκο λαϊκό κράτος (etat laique) λειτούργησε στην Γαλλία, έγινε διότι υπήρχαν συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες και ανάγκες. Ενδεχόμενο copy-paste τέτοιων αλλότριων κατασκευών στην χώρα μας μόνο σε αποτυχία θα κατέληγε. Σε αυτόν τον τόπο δεν πρόκειται ποτέ, μα ποτέ, να αντιμετωπιστεί ο λόγος της Εκκλησίας του Χριστού ίσα και όμοια με τις απόψεις Σαιεντολόγων, Χιλιαστών, Μορμόνων και αμερικανικών σεχτών. Αν κάποιοι ονειρεύονται τέτοια σενάρια , καλύτερα να ξυπνήσουν.

Ταλέντο σεναριογραφίας όμως έχουμε και από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που μπροστά στην αγωνία της κάλυψης επίκαιρων γεγονότων υποπίπτουν σε παιδαριώδη σφάλματα, προσεγγίζοντας τα θέματα της εκκλησιαστικής διαδοχής με τον ίδιο χοντροκομμένο τρόπο που αναλύουν καθημερινά την μικροπολιτική: ο τάδε έχει τόσους ιεράρχες, ο δείνα είναι «συντηρητικός» εν αντιθέσει του αντιπάλου του που είναι «προοδευτικός», υπάρχει τρίτος πόλος που θα στηρίξει δικό της υποψήφιο και πολλές ακόμη αστοχίες που αν μη τι άλλο δείχνουν δημοσιογραφική ασχετοσύνη για τα στοιχειώδη λειτουργίας του συνοδικού συστήματος.

Είναι τα ίδια Μέσα Ενημέρωσης, που λόγω της ζωτικής τους ανάγκης να αναδεικνύουν το σοκαριστικό, εκείνο που θα τραβήξει την προσοχή του άκριτου τηλεθεατή, ασχολούνται με εκκλησιαστικά θέματα μόνο σε επίπεδο θρησκευτικής ψυχοπαθολογίας. Ποτέ δεν θα επικεντρώσουν στο τεράστιο φιλανθρωπικό έργο, ποτέ δεν θα καλέσουν τον καταρτισμένο θεολόγο ή τον καταξιωμένο επιστήμονα που υπηρετεί την Εκκλησία, ποτέ δεν θα αναδείξουν τις συνθήκες ζωής του απλού ιερέα. Τίποτε. Πάντα καλεσμένοι στα πάνελ οι γραφικοί που θα στήσουν τον τηλεοπτικό τζερτζελέ, οι ίδιοι και οι ίδιοι ανεπαρκείς παπάδες, αγράμματοι και αθεολόγητοι (επομένως καθόλου σύγχρονοι) δίνουν την εντύπωση ότι ακούγοντας για «δαίμονα της Ταζμανίας» θα τρέξουν να τον…εξορκίσουν.

« Μετά την Δευτέρα Παρουσία δεν θα έχουμε σωματική ύλη και θα περνάμε μέσα από τοίχους! » μας πληροφορεί γνωστός τηλεμαιντανός, που μάλιστα προσεγγίζει χρονολογικά την συντέλεια του κόσμου το 2017... Με στεναχωρούν κάτι τέτοια από ανθρώπους με ράσο, γιατί γνωρίζω πόσο μακριά είναι από εκείνα που δίδαξε με την ζωή Του και Ανάσταση ο Ιησούς Χριστός. Να μιλάει η Εκκλησία, αλλά οτιδήποτε έξω από την εκπληκτική θεολογική, πνευματική και οντολογική της προσέγγιση, οδηγεί είτε σε κενή ηθικολογία και ευσεβισμό, είτε σε εκκοσμίκευση και θρησκειοποίηση του Ιησού και της Αγάπης. Και η Ορθοδοξία είναι μοναδικά πολύτιμη για τον άνθρωπο ως ύπαρξη, για να της ταιριάζει ο όρος θρησκεία…

Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος ελπίζω να εμφορείται με γνήσιο εκκλησιαστικό ήθος, που να διακρίνει την λεπτή γραμμή μεταξύ θεολογικού λόγου και κοσμικών ιδεολογιών, κάτι που δυστυχώς δεν κατάφερε ικανοποιητικά η προηγούμενη ηγεσία, όσο ελπιδοφόρα κι αν ξεκίνησε. Η αδικαιολόγητη σύγκρουση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα προς αποφυγή. Ένα άλλο ζήτημα είναι τα λεγόμενα εθνικά θέματα. Δεν χρειαζόμαστε δεύτερο Υπουργείο Εξωτερικών. Έχουμε ένα και είναι αρκετό.

Παρακάτω μερικά σημεία συνεντεύξεως του Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιερόθεου, που μαζί με τον Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαο (διακρίνεται στην φωτογραφία με τον Μακαριστό Χριστόδουλο) είναι οι δυο που βρίσκονται πιο κοντά σε αυτό που θεωρώ ιδανικό για επόμενο Αρχιεπίσκοπο:

~~~

(…) Δεν θέλω να επαναληφθούν λάθη που έγιναν στο παρελθόν. Γι' αυτό θα ήθελα να σας απαντήσω για το πώς νομίζω ότι πρέπει να είναι ο εκάστοτε αρχιεπίσκοπος. Πρέπει να έχει βαθιά αίσθηση της θέσεώς του στην Εκκλησία, ότι δεν μπορεί να εξασκεί εθναρχικό ρόλο, αφού ζούμε σε ελεύθερη και δημοκρατική χώρα, ότι πρέπει να αντιμετωπίζει τα κοινωνικά θέματα με θεολογική και εκκλησιαστική προοπτική, που είναι διάφορη από τον ρόλο των πολιτικών, ότι δεν πρέπει να ασχολείται με την εξωτερική πολιτική, ότι η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι συγκροτημένη ως ένα αστικό κόμμα της δεκαετίας του '70, ότι πρέπει να σέβεται απόλυτα την ελευθερία των αρχιερέων και να μη μεθοδεύει λύσεις, ότι οποιαδήποτε απόφαση της Ιεραρχίας δεν συμφωνεί με την άποψή του να μην την εκλαμβάνει ως ήττα του ή, αντίθετα, ως νίκη του, ότι δεν πρέπει να στήνονται «μηχανισμοί», ότι πρέπει να αλλάξει ο τρόπος εκλογής των αρχιερέων, ότι πρέπει να συνεργάζεται αρμονικά με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ότι δεν πρέπει να βλέπει γύρω του «εχθρούς» κ.λπ. Τελικά, κατάλληλος είναι εκείνος που δεν την επιδιώκει, που κάνει την διάκριση μεταξύ του «έχειν» την εξουσία και του «είναι» ο ίδιος, όπως έλεγε ο Εριχ Φρομ.

(…)Ασφαλώς ενδιαφέρονται και οι πολιτικοί για το θέμα, γιατί έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι κληρικοί πρέπει να μένουν στο έργο τους που είναι διαφορετικό από το έργο των κομμάτων. Η Εκκλησία δεν πρέπει να εισέρχεται στη διαίρεση της κοινωνίας για να τη συντηρεί, αλλά πρέπει να την υπερβαίνει. Η Εκκλησία δεν είναι «μικρομάγαζο» κανενός, αλλά ένας χώρος που αγκαλιάζει όλους, όπως η μάνα τα παιδιά της, ακόμη και τα πιο δύστροπα.

(…)Δεν γνωρίζω εάν το Πατριαρχείο θα θελήσει να επηρεάσει την εκλογή του αρχιεπισκόπου, αλλά το σίγουρο είναι ότι μια τάση αρχιερέων θα θελήσει να μην επαναληφθούν οι συγκρούσεις με το Οικουμενικό Πατριαρχείο που αποτελούν πολυτέλεια για την εποχή μας. Θα ήταν «έγκλημα» αν συνεχισθούν οι συγκρούσεις ή οι αψιμαχίες με το Πατριαρχείο. Ο εκάστοτε αρχιεπίσκοπος, ως πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου, πρέπει να σέβεται το εκκλησιαστικό συνοδικό σύστημα, να τιμά το Πατριαρχείο, να σέβεται τον πατριάρχη, και να συνεργάζεται μαζί του για όλα τα φλέγοντα διορθόδοξα ζητήματα.

[ απο την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 20.1.2008 ]

Η χώρα μου ένα ανοργασμικό πουτανάκι

2008-01-22T15:54:00.000+02:00

Βασικές αδυναμίες του νεοέλληνα η αναπηρία της κριτικής του σκέψης, η ανυπαρξία συγκριτικής λειτουργίας, η σκανδαλώδης ανικανότητα να διακρίνει τα ουσιώδη από τα αν-ούσια. Οι εξελίξεις συγκλονιστικές, τα γεγονότα τρέχουν, τα σημαντικά χορογραφούν: η επίσκεψη του πρωθυπουργού και το οικονομικό άνοιγμα στην Ινδία, παγκόσμια χρηματιστηριακή κρίση, η διάδοχος εκκλησιαστική ηγεσία, Σκοπιανό, μια δεκατετράχρονη πεθαίνει από κόκα…

Πάνω σε αυτά τα μεγάλα θέματα δεν συντελείται καμία σοβαρή συζήτηση, κανείς γόνιμος προβληματισμός. Η αναφορά περιορίζεται στην ειδησεογραφία, έχουμε απλή επίδειξη ενημερότητας και πέραν τούτου τίποτε περισσότερο. Η χώρα πορεύεται ντοπαρισμένη με infotainment: ικανοποίηση δηλαδή της ορμέμφυτης περιέργειας, καταιγισμός άχρηστων πληροφοριών, περιττολογία, πλημμυρίδα κακόγουστου κουτσομπολιού γλωσσούς γειτόνισσας. Είχε καλώδιο η κάμερα ή ήταν ασύρματη; Πόση η χωρητικότητα του dvd, σε τι laptop γράφτηκε, άναβε τσιγάρο μετά την εκτόνωση ο γενικός γραμματέας, τι μάρκα ήταν το τσιγάρο και τέτοια...

Και φυσικά δεν φταίνε μόνο τα Μέσα Ενημέρωσης. Η ανάγκη για κλειδαρότρυπα μαζική, το πλήθος επιζητά με πάθος τον εξευτελισμό και τα Μέσα αυτό του δίνουν. Αυτό παίρνει.

Τα δυναμικά κομμάτια της κοινωνίας (ανεξαρτήτου ηλικίας και κομματικής τοποθέτησης) αηδιασμένα, μουδιασμένα και ακίνητα, δείχνουν να έχουν πέσει σε βαθιά κατάθλιψη που μέσα της διαβλέπω κάτι υγιές. Μεσοπρόθεσμα ο βούρκος θα λειτουργήσει ευεργετικά. Η πανήγυρη που παρακολουθούμε αποσβολωμένοι αποδομεί μύθους και ξεφτίζει ψευτοπρότυπα με τα οποία, χρόνια τώρα, μας είχαν λυσσάξει στην προπαγάνδα. Η σημερινή αηδία είναι, απλά και ρεαλιστικά, η νομοτελειακή εκδίκηση του Αληθινού.

Δεν ήρθαμε στην ζωή για να καταντήσουμε θρασύδειλα, κρατικά υπαλληλάκια, δίχως ίχνος αξιοπρέπειας, που στην πρώτη δυσκολία αυτοκτονούν από τα μπαλκόνια. Ο ακοινώνητος γιάπης του κομματισμού και της ρεμούλας δεν είναι το παν. Ούτε και το ανοργασμικό πουτανάκι στο πλευρό Κωστόπουλων και Θέμων.

Επανίδρυση. Ευλογημένη λέξη. Την πίστεψε ο κόσμος και έδειξε να ακουμπάει επάνω της. Το έπιανες στην ατμόσφαιρα αυτό το κάτι του 2004, μόλις τέσσερα χρόνια πριν: ενωθήκαμε όλοι κάτω από την Γαλανόλευκη που μας παραδόθηκε απενοχοποιημένη χάρη στην ποδοσφαιρική επιτυχία, η χώρα είχε νέο πρωθυπουργό που απολάμβανε ευρύτερης εμπιστοσύνης, διοργανώσαμε επιτυχημένους Ολυμπιακούς Αγώνες και η γενική αισιοδοξία για κάτι καλό, καταγραφόταν σε όλες τις έρευνες. Νιώθαμε έτοιμοι να κάνουμε επιτέλους την υπέρβαση. Ήμασταν όμως;

Αποδείχτηκε περίτρανα πως το πρόβλημα ήταν (και είναι) δομικό. Αφορά στη ρίζα του τρόπου σκέψης, της στάσης ζωής μας. Γι’ αυτό και σήμερα η αισιοδοξία (πάλι αποτυπωμένη στις έρευνες) έχει πιάσει πάτο.

Και ο πλέον καλοπροαίρετος ψηφοφόρος της κυβερνώσας παράταξης (τέσσερα χρόνια μετά) κατάλαβε ότι το όραμα της Επανίδρυσης που στήριξε, δεν μπορεί να είναι υπόθεση ενός και μόνου κόμματος. Και όχι μόνο αυτό, αλλά παρατηρείται και το φαινόμενου του πλήρους (φοβάμαι) εκπασοκισμού της Νουδου, που δηλώνεται γλαφυρά από τα χείλη γνωστού μου νεοδημοκράτη:

« Και τι ζητάς ρε ion! Για ένα γαμήσι να πέσουμε από κυβέρνηση;» θυμίζοντας τραγικά εκείνο το αλήστου μνήμης και πασόκιας αισθητικής «για ένα κωλόσπιτο θα χάσουμε την εξουσία;»

Δείχνουν απογοητευμένοι όσοι αφελώς πιστεύουν ότι Επανίδρυση θα φέρει η Γνώση: «προοδευτικοί» καθηγητάδες, πρυτάνεις, διαμορφωτές κοινής γνώμης με τηλεοπτικές εκπομπές και στήλες εφημερίδων, εκείνοι ντε που διατυμπάνιζαν πόσο μεγάλη απειλή για την Δημοκρατία είναι ο Χριστόδουλος, είναι οι ίδιοι που έκλεβαν τα λεφτά του Παντείου για να τα κάνουν φεράρι και τζακούζι. Απογοητευμένοι επίσης, και όσοι ονειρεύονται Επανίδρυση με άνοδο του βιοτικού επιπέδου, με περισσότερα κατά κεφαλήν χρήματα: η εμπειρία των αλλεπάλληλων σκανδάλων αποδεικνύει ότι περισσότερο χρήμα σε μια καταναλωκεντρική κοινωνία επιφέρει περισσότερο ατομοκεντρισμό, διογκώνοντας ταυτόχρονα τον παχυδερμισμό, εξαφανίζοντας κάθε αίσθηση σεβασμού προς το κοινωνικό σύνολο.

Παραπέρα ο Παπανδρέου παρακολουθεί NBA, ο Βενιζέλος νιώθει όπως η ΑΕΚ μετά το ντέρμπι με τον ΠΑΟ (η ψυχοφθόρα διαπίστωση της ήττας από ανύπαρκτο αντίπαλο), το ΚΚΕ μιλά για κασέτες στην εποχή του blue ray, ο Σύριζα εναποθέτει ελπίδες σε μαμόθρεφτο και το ΛΑΟΣ εξαντλεί την όποια πολιτική του πρόταση στο κυνήγι εύληπτης, τηλεοπτικής ατάκας…

«Φέρε τις κάμερες στο σπίτι μου, αφού πάρω τα παιδιά μου, για να δούμε ποιος ζει στην χλίδα» ωρύεται στον Ευαγγελάτο ο Αναστασιάδης και έφερα στο στόμα μου μια σακούλα καθώς μου ‘ρθε η εικόνα αυγουστιάτικου πρωτοσέλιδου του Θέματος με προσωπάκια αδικοχαμένων από την μανία της πυρκαγιάς, παιδικών ψυχών. Και το ρεπορτάζ να λέει πως τον Αύγουστο, τότε που η χώρα καιγόταν, ο τυπάκος με τα τρεντι γυαλάκια διαπραγματευόταν την πώληση της εφημερίδας. Αυτός ήταν ο καημός του…

Ας απελπιστούμε. Σε καλό θα μας βγει...

Ας προβληματιστούμε σοβαρά, χωρίς ματαιοδοξίες. Η Επανίδρυση νοοτροπίας να γίνει πρώτα στο μυαλό μας και τότε ούτε στον δρόμο θα χρειαστεί να κατέβουμε… Αυτενέργεια, λιγότερη τηλεόραση, περισσότερο σοβαρό διάβασμα και πάνω απ’ όλα Αγάπη.

Αγάπη στον Άλλο, αγάπη σε αυτό που ονομάζεται Πλησίον, κι ας ξινίζεις που ακούγεται χριστιανικό.

Σκόρπια... Άναρχα τα παραπάνω.

Κι αν δεν κατάλαβες αναγνώστη, δεν φταίει το IQ σου αλλά η χαμηλή μου μεταδοτικότητα…

Δεν θα σου ευχηθώ υγεία

2008-01-01T15:35:00.000+02:00

Όχι, δεν θα ευχηθώ υγεία για την νέα χρονιά κι ας ακούγεται κάπως. Εχω δει πολλούς υγιείς να κάνουν τον βίο αβίωτο, συνανθρώπων τους. Αυτό που θα πω όμως (περισσότερο απο παραζάλη που φέρνει το ημίγλυκο και λιγότερο απ' την επιπολαιότητα της ηλικίας) είναι πως ο μεγάλος φόβος δεν είναι τελικά ο Θάνατος. Ποτέ δεν πρέπει να είναι. Φόβος, τρόμος και παγωνιά θανάτου είναι, νομίζω, να περάσει η Μια και Μοναδική Ζωή μας μέσα στην αλλοτρίωση, μια ζωή ξένη προς τον εαυτό μας, σε ψυχοφθόρα αμεθεξία με αυτό που είμαστε. Μια ζωή απεγνωσμένη, αντιερωτική και τελικά άδεια, τυλιγμένη έστω απο αστραφτερά μπιχλιμπίδια, πάντα εντυπωσιασμένη απο ακριβά καθρεφτάκια.

Εξουσία, χρήμα, lifestyle και άλλα που είτε θα κλέβουν τον χρόνο είτε θα ευτελίζουν τις ευαισθησίες μας, είναι εκείνα που όταν γίνονται κέντρο του βίου οδηγούν μαθηματικά σε αδιέξοδο. Στην δημιουργία κενών απο ψυχή, εγωκεντρικών και ανέραστων υπάρξεων.

Ενώ αν είσαι γεμάτος, αν καταφέρεις να διακρίνεις τα αληθινά απο τα α-νόητα τότε αγαπημένε μου αναγνώστη πηδάς απο τον Τέταρτο όροφο, όχι για να αυτοκτονήσεις, αλλά για parkour...

Στέκομαι στον Ελύτη και στο ωραίο τραγουδάκι. Μια ζωή έχουμε. Δεύτερη δεν έχει. Μια (1). Συνειδητοποίησε το. Μη το προσπερνάς έτσι. Μια ζωή. Μοναδική και Ανεπανάληπτη...

Και η ευχή που της ταιριάζει,
Χρόνια Αληθινά και αγαπητικά

Καλά Χριστούγεννα!

2007-12-25T22:07:00.000+02:00

...και παράτα το pc και τις διαδικτυακές ευχές. Μην αφήσεις καμία και κανέναν μονάχο αυτές τις μέρες.

Βγες, αγκάλιασε, ασπάσου, χαμογέλα...

Kids!

2007-12-11T02:31:00.000+02:00

Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού σήμερα και ομολογώ πως με τα μικρά παιδιά και κυρίως με τα μωρά δεν τα πηγαίνω και πολύ καλά: έχω το κακό χούι να δαγκώνω όσα αγαπάω, με συνέπεια να με βλέπουν και να φεύγουν, ή να κάνω μια τρομακτική γκριμάτσα σε όσα δεν πολυσυμπαθώ με αποτέλεσμα πάλι να με βλέπουν και να φεύγουν... Ώρες-ώρες όμως πετάνε κάτι λέξεις που σου 'ρχεται απο εκεί που δεν το περιμένεις. Και ξεκαρδίζεσε...

Περπατάω που λέτε στο πεζοδρόμιο και βλέπω μια μαμά να τινάζει τις σκόνες απο τα ρούχα ενός πιτσιρικά με τα μάτια του να είναι γεμάτα δάκρυα.

- Καλά βρε ψυχή μου, γιατί κάθεσαι να σε χτυπάνε τα άλλα παιδάκια;

Και τι λέει το αθεόφοβο;

- Αφού ρε μαμά (κλαψ!) αφού (σνιφ!) αφού έχουν την σούπερ μπουνιά!!!

(...κάγκελο ο ion)

Φασιστικά Πανεπιστήμια

2007-12-07T08:22:00.001+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα νεαρό βοσκόπουλο που για να κάνει την πλάκα του φώναζε κάθε τρεις και λίγο «λύκος στο κοπάδι, λύκος στο κοπάδι!». Κάθε φορά όλο το χωριό έσπευδε για βοήθεια και κάθε φορά αντί για λύκο αντίκριζε τον άτακτο νεαρό να χασκογελάει με την ευκολοπιστία των συγχωριανών του. Κάποτε όμως εμφανίζεται πράγματι ένας πεινασμένος, γκρίζος λύκος και ορμά με λύσσα στα απροστάτευτα προβατάκια. Το παιδί τα χάνει και καλεί απεγνωσμένα σε βοήθεια: λύκος στο κοπάδι, λύκος στο κοπάδι! Μάταια όμως… Οι συγχωριανοί του δεν τσιμπήσαν , ο λύκος κατάπιε τα πρόβατα και ζήσανε αυτοί καλά και μεις καλύτερα…

Υπάρχουν λέξεις που η αδιάκοπη κατάχρησή τους, η επανειλημμένα άστοχη χρησιμοποίηση και η ακατάσχετη εκτόξευσή τους προς πάσα κατεύθυνση (πχ. προς οποιονδήποτε με διαφορετική, από την ατομική μας, προσέγγιση των πραγμάτων) οδηγεί στην ανυποληψία τους. Και η πιο δυνατή λέξη, λέξη δηλαδή που μπορεί να σοκάρει και να αφυπνίσει συνειδήσεις, είναι δυνατόν να χάσει την δυναμική της όταν η επίκληση της αφορά σε εντελώς αταίριαστες περιπτώσεις, με μόνο σκοπό την εντυπωσιοθηρία και την ικανοποίηση υποκειμενικών ιδεολογικών ανασφαλειών. Η αταίριαστη επανάληψη οδηγεί σε ευτελισμό του σημαίνοντος (ακουστική και γραπτή εικόνα μιας λέξης) αλλά κυρίως του σημαινόμενου (την έννοια δηλαδή και την ουσία της). Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως οι περισσότερες πολιτικές λέξεις στην χώρα μας έχουν υποστεί αλλοίωση της πραγματικής τους έννοιας (πχ. σοσιαλισμός) αλλά μία είναι αυτή που ενοχλεί έντονα την δημοκρατική μου συνείδηση: η λέξη φασισμός.

Παρατηρώ πως όποτε ανοίγει δημόσιος διάλογος για διάφορα θέματα, εν δυνάμει φασίστες είναι όλοι όσοι δεν πληρούν τα δήθεν προοδευτικά στάνταρ. Τι σημασία έχει αν τούτοι οι «φασίστες» έχουν επιχειρήματα, επιστρατεύουν την κοινή λογική, προτάσσουν το αυτονόητο; Η μηδενιστική ιδεολογική γλίτσα που έχει κατακαθίσει σε πολλά μυαλά εντοπίζει «φασισμό» σε οτιδήποτε διαφωνεί μαζί της, σε οτιδήποτε την δυσκολεύει: μπορεί να χαρακτηριστεί φασίστας (άνετα και χωρίς καμία επιφύλαξη) όποιος αναφέρεται σε πατρίδα και ελληνική ετερότητα. Φασίστας είναι κάθε τολμητίας που αντιδρά στην ιστορική λοβοτομή από ανίδεες, επιστημονικές μετριότητες, φασίστας όποιος δηλώνει δεξιός (απαπα δεν ντρέπεται), όποιος δεν βολεύεται με το σκέτο «Μακεδονία», φασίστας εκείνος που δεν τον ενοχλούν οι παρελάσεις, φασίστας και εκείνος που αυθόρμητα ζώστηκε μια γαλανόλευκη και έτρεξε να πανηγυρίσει το γκολ της Εθνικής στον τελικό. Στην αστεία χώρα μας ακόμη και μια κρέπα μπανάνα-μπισκότο κινδυνεύει να χαρακτηριστεί φασιστική, έτσι επειδή του κάπνισε κάποιου. Μήπως θα χρειαστεί να τεκμηριώσει την κοτσάνα του;

Το ζήτημα της λέξεως «φασισμός» και η κατάχρησή της θα περιοριζόταν στο στενά γλωσσολογικό και φιλολογικό πεδίο αν δεν επρόκειτο για ένα βαθύτατα κοινωνικό πρόβλημα: κοινωνία εθισμένη να ακούει απο παντού για λύκους, ακόμη και εκεί που δεν υπάρχουν, νομοτελειακά θα αδιαφορήσει όταν ο λύκος θα βρεθεί επικίνδυνα κοντά της. Ή όταν μπήξει τα δόντια του στις σάρκες της…

Το πανεπιστημιακό άσυλο και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών (ακόμη και των πιο ακραίων) αποτελεί το λίκνο του ελεύθερου πανεπιστημίου και καμάρι κάθε ευνομούμενης και σοβαρής Δημοκρατίας. Αν έστω και ένας (1) δεν μπορεί να εκφράσει ελεύθερα άποψη εντός του Πανεπιστημίου, συνεπάγεται κατάργηση του ασύλου, απαγόρευση της ελευθερίας διακίνησης των ιδεών, επομένως διακοπή της λειτουργίας του Δημοκρατικού Πανεπιστημίου. Κι αν αυτή η ιδιότυπη κατάργηση της πανεπιστημιακής ελευθερίας γίνεται συστηματικά και επανειλημμένα (όπως συμβαίνει στη χώρα μας), τότε είναι φανερό πως η ελληνική κοινωνία αδυνατεί να αντιληφθεί πως συντηρεί Φασιστικά (φασιστικότατα) Πανεπιστήμια.

Σημειώνει παλαιότερα ο Πάσχος Μανδραβέλης : Υπάρχουν όμως πολλές περιπτώσεις που η ελεύθερη διακίνηση ιδεών παρεμποδίστηκε στα πανεπιστήμια. Όχι από την αστυνομία αλλά από οργανωμένες ομάδες της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και μη. Τα παραδείγματα είναι πολλά: Στις 4.6.2004 το «Πανεπιστήμιο Μακεδονία» διοργάνωσε ένα αξιόλογο συνέδριο με τίτλο «Ενθυμούμενοι τον κομμουνισμό, γιορτάζοντας τα 15 χρόνια Δημοκρατίας στην Ανατολική Ευρώπη». Μεταξύ των ομιλητών ήταν και ο επιμελητής της «Μαύρης Βίβλου του Κομμουνισμού» κ. Στέφαν Κουρτουά. Μια ομάδα μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ εισέβαλαν στο χώρο του συνεδρίου και με πανό και συνθήματα απέτρεψαν τη διεξαγωγή του. Τον Απρίλιο του 2005 αριστεριστές εισέβαλαν σε αίθουσα του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, όπου σταμάτησαν την παρουσίαση ενός βιβλίου και κράτησαν επί ώρες όμηρους κάποιους βουλευτές! [Καθημερινή 23.1.2007]

Αντί της ασυλίας ιδεών υπάρχει ασυλία κάθε είδους εγκληματικής πράξης : ασυλία εμπορίας ναρκωτικών, βιασμών, κλοπής πανεπιστημιακού εξοπλισμού, ενοικίασης φοιτητικής στέγης σε λαθρομετανάστες εις βάρος των φοιτητών, ασυλία καταστροφής ακαδημαϊκών ερευνών (στις καταλήψεις Ιουνίου πολλά πειραματόζωα πέθαναν από ασιτία). Παράλληλα, ομάδες πισώμυαλων φοιτητών μέσα σε πρωτογονικό ντελίριο έχτιζαν ανενόχλητοι τις πόρτες γραφείων των καθηγητών , με τους καθηγητές μέσα! Στο ΤΕΙ Κοζάνης μια άλλη ομάδα αριστεριστών (που κόπτονταν για το άσυλο) γιαούρτωσε τον Θεόδωρο Ρουσόπουλο και προσπάθησε να ματαιώσει ομιλία του στο αμφιθέατρο της σχολής. Ακολούθησε… δημοκρατικότατο ξύλο, υπερίσχυσαν (στις μπουνιές) οι Δαπίτες και έτσι πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση. Πολύ δημοκρατικά όλα αυτά. Δηλαδή για να μιλήσει κάποιος σε αμφιθέατρο πρέπει σόνι και ντε να πλακωθεί (νόμος της ζούγκλας) ή να μην ενοχλεί την μαφία που τραμπουκίζει ιδεολογικά στα αμφιθέατρα. Ο ορισμός του Φασιστικού Πανεπιστημίου.

Και ερχόμαστε στα πιο πρόσφατα φαινόμενα, μόλις προχθές:

Ομάδες φοιτητών που ανήκουν στην παράταξη των ΕΑΑΚ εισέβαλαν στους χώρους όπου διεξαγόταν η ψηφοφορία, άρπαξαν τις κάλπες και έκαψαν τα ψηφοδέλτια με αποτέλεσμα να σταματήσει η εκλογική διαδικασία. Στη συνέχεια εισήλθαν στον χώρο της αντιπρυτανείας για να παραδώσουν ψήφισμα, οπότε και δημιουργήθηκε προς στιγμή κάποια ένταση, ενώ ύστερα από λίγο αποχώρησαν [εφημεριδα Ελευθεροτυπία]

Μέλη αριστερής φοιτητικής παράταξης στην αίθουσα συνεδριάσεων τους διδάσκοντες στο τμήμα Οικονομικής Επιστήμης κράτησαν επί περίπου δύο ώρες «ομήρους»ζητώντας τους να υπογράψουν κείμενο ότι δεν θα εφαρμοσθεί ο νόμος για την αξιολόγηση, όπως είχε αποφασίσει η γενική συνέλευση [εφημεριδα Καθημερινή]

Με αποκορύφωμα ηλιθιότητας και αποκαλυπτικό του πόσο μακάβρια μπορούν να γίνουν τα ιδεολογικά τυφλωμένα άτομα: ένας 29χρονος έπεσε από τον 5ο όροφο της Νομικής Σχολής στον προαύλιο χώρο και σκοτώθηκε στις 5:20 το απόγευμα. Σύμφωνα με την Αστυνομία, πρόκειται για αυτοκτονία. Ο 29χρονος βρισκόταν με άλλους φοιτητές στο 5ο όροφο του κτιρίου και σύμφωνα με μαρτυρίες ξαφνικά βγήκε στο παράθυρο και πήδησε στο κενό. Οι φοιτητές ενημέρωσαν τον πρύτανη, ενώ ειδοποιήθηκε και η Αστυνομία. Αρχικά δημιουργήθηκε πρόβλημα γιατί μερίδα φοιτητών δεν επέτρεπε στους αστυνομικούς να μπουν στον πανεπιστημιακό χώρο που καλύπτεται από το άσυλο… [εφημεριδα Καθημερινή]

Σε μια σοβαρή, σύγχρονη Δημοκρατία η διαπίστωση ότι εντός της επικράτειας της υπάρχουν ανελεύθερα Πανεπιστήμια, ρίχνει κυβερνήσεις. Εδώ, η υπνωτισμένη κοινωνία αδιαφορεί σε κάτι νεανικές κραυγές για ένα λύκο στο κοπάδι, λύκο στο κοπάδι…

Ένας χρόνος AURORA

2007-11-28T01:07:00.000+02:00

...και για όλα φταίει ένα bic!

εσύ πες μου και θα φύγουμε...

2007-11-08T07:32:00.000+02:00

-Θα με βρουν. Αργά ή γρήγορα θα με βρουν.

-Ξέρεις πως βρίσκουν τους ανθρώπους; Όταν γυρίζουν στο σπίτι τους.

Οι άνθρωποι το σκάνε, αλλά συνήθως γυρίζουν και τότε τους πιάνουν.

Φύγε λοιπόν... και ποτέ μη γυρίσεις .

Ποτέ μην γυρίσεις στο σπίτι.

Θα ταξιδέψουμε...

...και θα προχωρήσουμε

θα πάμε στην μέση του πουθενά.

Θα πάρουμε τον δρόμο κι όπου μας βγάλει.

Δεν έχεις πάει δυτικά της Φιλαδέλφειας.

Είναι πανέμορφος τόπος. Είναι όμορφα εκεί.

Μοιάζει σαν διαφορετικός κόσμος.

Βουνά, λόφοι, αγελάδες, φάρμες...

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ

...και λευκές εκκλησίες.

Κάποτε ταξίδεψα με την μητέρα σου στα δυτικά.

Πριν γεννηθείς. Απ’ το Μπρούκλιν στον Ειρηνικό σε τρεις μέρες.

Λεφτά που ίσα έφταναν για βενζίνη, σάντουιτς και καφέ.

...αλλά πήγαμε

Κάθε άνθρωπος πρέπει να δει την έρημο μια φορά πριν πεθάνει.

Ένα τίποτα. Μίλια ολόκληρα...

Μόνο άμμος και πέτρες και κάκτοι και γαλανός ουρανός.

Ψυχή τριγύρω. Ούτε σειρήνες, ούτε συναγερμοί αυτοκινήτων.

Κανείς δεν σου κορνάρει. Ούτε τρελοί που βρίζουν

ή κατουράνε στους δρόμους.

Βρίσκεις τη σιωπή εκεί πέρα.

Βρίσκεις τη γαλήνη.

Μπορείς να βρεις τον Θεό

[ 25η Ωρα, του Σπάικ Λι ]

Ομάδα 21- Πρόσκληση

2007-11-02T02:06:00.000+02:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ σε ημερίδα με θέμα:

ΣΚΟΠΙΑΝΟ: ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ. ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΡΑ. ΒΕΤΟ ΚΑΙ ΩΣ FYROM

στο Συνεδριακό Κέντρο της Δ.Ε.Θ. «ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΕΛΛΙΔΗΣ» την Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2007, ώρα 18:30

Δεκαπέντε χρόνια τώρα τα Σκόπια:
Εμμένουν πεισματικά στη χρήση του Ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας. Παραβιάζουν την ενδιάμεση συμφωνία και το Διεθνές Δίκαιο. Αρνούνται αμοιβαία αποδεκτή λύση. Ασκούν αλυτρωτική προπαγάνδα. Μονοπωλούν το όνομα. Σφετερίζονται την Ιστορία μας και την πολιτιστική μας κληρονομιά. Διατηρούν την προπαγάνδα ενσωματωμένη στα διδακτικά βιβλία όλων των βαθμίδων εκπαιδεύσεως.

Τους προσεχείς μήνες θα ληφθούν αποφάσεις για ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και αργότερα στην Ε.Ε. Η διεθνής κοινότητα (ΗΠΑ-Ε.Ε.) πιέζει για εξεύρεση λύσης.
Που οφείλεται αυτή η εξέλιξη; Ποιες είναι οι ευθύνες των Κυβερνήσεων μας; Έχει χαθεί η υπόθεση του ονόματος για την Ελλάδα;

Γιατί το όνομα καθ’εαυτό δεν θα ήταν η ουσία του προβλήματος αν αυτό δεν αποτελούσε το όχημα του αλυτρωτισμού σε βάρος μας. Γιατί τυχόν συμβιβασμός της Ελλάδος θα αποτελέσει απαρχή προβλημάτων στην περιοχή, λόγω του αλυτρωτισμού των Σκοπίων. Γιατί η χώρα μας οφείλει τώρα να χρησιμοποιήσει όλα τα στη διάθεση της όπλα για την υπεράσπιση των δικαίων μας (καταγγελία ενδιάμεσης συμφωνίας, δικαίωμα βέτο, δημοψήφισμα, εκστρατεία ενημέρωσης).

Συνεπώς δεν επιτρέπεται καμία υποχώρηση.

18.15-18.30 Προσέλευση

18.30-18.35 Χαιρετισμός από τον πρόεδρο της Ομάδας 21 Μακεδονίας-Θράκης, κ. Αντώνιο Δασκόπουλο.

Ομιλητές
18.35-18.50 Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, διεθνολόγος, λέκτορας Α.Π.Θ., δημοτικός σύμβουλος.
18.50-19.05 Θέμος Στοφορόπουλος, Πρέσβης επί τιμή.
19.05-19.20 Γεώργιος Καραμπελιάς, συγγραφέας, εκδότης περιοδικού Άρδην.
19.20-19.35 Κωνσταντίνος Χολέβας, πολιτικός επιστήμων, συγγραφεύς.
19.35-20.10 Ερωτοαπαντήσεις , Συμπεράσματα , Ψήφισμα.

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο κ. Νικόλαος Μέρτζος, δημοσιογράφος, πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Είσοδος ελεύθερη.

Ελεύθερη στάθμευση εντός της Δ.Ε.Θ., είσοδος Νέας Εγνατίας.

Παβλοφικές αντιδράσεις για το Μακεδονικό

2007-11-02T01:19:00.000+02:00

Του Σταυρου Λυγερου

Εάν ο Κ. Καραμανλής είχε αποδεχθεί την ένταξη στο ΝΑΤΟ με την προσωρινή ονομασία ΠΓΔΜ, η Ελλάδα θα είχε εγκαταλείψει το μοναδικό όπλο της για να πειθαναγκάσει τα Σκόπια. Η ειρωνεία είναι ότι ενώ θα είχε διαπράξει ένα διά παραλείψεως εθνικό έγκλημα, δεν θα είχε αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα ούτε από την αντιπολίτευση ούτε στο εσωτερικό της Ν.Δ. Το ΛΑΟΣ θα «ανέβει στα κεραμίδια» έτσι κι αλλώς. Τα υπόλοιπα κόμματα θα περνούσαν την υπόθεση στο «ντούκου». Οσο για τους μακεδονομάχους «γαλάζιους» βουλευτές, αυτοί αντιδρούν σχεδόν παβλοφικά κι όχι πολιτικά. Επειδή πρακτικά το δίλημμα είναι ή σύνθετη ονομασία ή σκέτο «Μακεδονία», όποιος απορρίπτει το πρώτο εξ αντικειμένου εργάζεται υπέρ του δεύτερου.

Το εθνικό θέμα είχε εξαρχής εγκλωβιστεί στη μέγγενη δύο λανθασμένων και αντιπαραγωγικών γραμμών. Από τη μία ήταν ότι το όνομα δεν έχει και πολύ σημασία. Από την άλλη το «ούτε Μακεδονία ούτε παράγωγα». Το εθνικό ζητούμενο, όμως, είναι να ακυρωθεί η κρατική ιδεολογία των Σκοπίων περί «διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας». Η Μακεδονία δεν είναι πατρίδα ενός έθνους. Ηταν και παραμένει μία πολυεθνική περιοχή. Υπάρχει σλαβομακεδονικό, αλλά όχι μακεδονικό έθνος. Υπάρχει σλαβομακεδονική, αλλά όχι μακεδονική γλώσσα.

Η προσπάθεια των Σλαβομακεδόνων (στη συντριπτική πλειοψηφία τους ζουν στην ΠΓΔΜ) να οικειοποιηθούν τον όρο Μακεδονία δεν είναι καθόλου αθώα. Υποδηλώνει επεκτατική πρόθεση. Είναι η προσπάθεια ενός Μέρους να εμφανισθεί σαν Ολο. Είναι σαν η Ελλάδα να αποφάσιζε ότι εφεξής θα ονομάζεται Ευρώπη! Είναι κι αυτή μέρος της Ευρώπης, αλλά δεν είναι η Ευρώπη.

Το ζήτημα δεν είναι εάν η Αθήνα θα αποδεχθεί μία οποιαδήποτε σύνθετη ονομασία. Είναι να επιβληθεί η σύνθετη ονομασία, που απεικονίζει την πραγματικότητα. Η ύπαρξη αλβανικής κοινότητας στην ΠΓΔΜ δεν επιτρέπει να χρησιμοποιηθεί ως μόνιμη ονομασία ένας εθνογεωγραφικός όρος, όπως Σλαβομακεδονία. Για να ακυρωθεί το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, το όνομα πρέπει να είναι ένας αμιγώς γεωγραφικός όρος, όπως Ανω Μακεδονία (Γκορναματσεντόνια). Ακριβώς επειδή αυτή η ονομασία αντανακλά με ακρίβεια την πραγματικότητα, ουσιαστικά δεν αποτελεί συμβιβασμό ούτε για τους Ελληνες ούτε για τους Σλαβομακεδόνες. Εάν η Αθήνα είχε συνοδεύσει την απειλή άσκησης βέτο με μία τέτοια πρόταση για το οριστικό όνομα της ΠΓΔΜ, η πολιτική της θα είχε μεγαλύτερη απήχηση στη διεθνή κοινότητα.

[ απο την Καθημερινή ]